Μην πιστεύετε όσα διαβάζετε...

Ο Αλχημιστής έχει κάνει τελικά μεγάλη ζημιά σε αυτό τον κόσμο. Έχεις τις μαύρες σου, προσπαθείς να βρει ένα μέρος να ησυχάσεις και να σκεφτείς τι γίνεται από εδώ και πέρα και μέσα σε αυτή την πολύτιμη στιγμή σου θα πεταχτεί ο υπεραισιόδοξος φίλος σου και θα σου αρχίσει τις ατάκες τύπου, "η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή". Θα σου ανάψουν τα λαμπάκια. Μα από που στο διάολο αντλεί αυτή την γ@μημένη αισιοδοξία; Το πιο πιθανό είναι να καπνίζει μαύρο, σκέφτεσαι και του χτυπάς την πλάτη συγκαταβατικά. Για να ενισχύσει όμως ο ίδιος τα επιχειρήματά του, σε βάζει και στην παρακάτω διαδικασία:


Πρώτα, σου δείχνει αυτό το video:

Μετά σου διαβάζει αυτή τη λίστα:

bucket-list-225-things-to-do-before-you-die

Παράλληλα, εσύ σκέφτεσαι πως δεν φταίνε όλοι αυτοί που πιστεύουν πραγματικά αυτά που διαβάζουν... Ο μαλάκας ο Κοέλιο φταίει που τους έχει κάνει τα μυαλά πουρέ.

Όχι, το σύμπαν ΔΕΝ συνωμοτεί υπέρ σου. Δεν ασχολείται καν μαζί σου. Παρ το χαμπάρι! Αν συνωμοτούσε υπέρ μας, όλοι τώρα θα ήμασταν ξαπλωμένοι σε μια σεζλόνγκ στα Φίτζι και θα ξύναμε με δολάρια τα @@ μας.

Όχι, δεν ισχύει το ρητό "'Άμα θέλεις κάτι πολύ, θα το πετύχεις". (Εκτός κι αν νομίζετε ότι κάποιοι έχουμε ως χόμπι να στέλνουμε 10 βιογραφικά σε αυτό που "θέλουμε πολύ" και μάλλον δεν το θέλουμε και πάρα πολύ (!) γιατί στην τελική τρώμε και φτύσιμο...)

Και τέλος, όχι ΔΕΝ ισχύει αυτό που ακούγεται, "Κάνε αυτό που αγαπάς, χωρίς να υπολογίζεις τα χρήματα". Τότε πες μου ρε άνθρωπε, πως θα γυρίσω όλο τον κόσμο, χωρίς να υπολογίσω αν έχω χρήματα ή όχι στην τσέπη μου;;;

READ MORE - Μην πιστεύετε όσα διαβάζετε...

Happy mother's day

Σε ευχαριστώ για όλα!!!

READ MORE - Happy mother's day

Μια ευχή

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της. Όμορφη/άσχημη, καλή/κακή. Διαφορετική για τον καθένα μας. Γεμάτη αλλαγές για όλους. Πέρα από την υγεία, που εύχομαι όλοι μας να έχουμε για να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε όλα τα εμπόδια, θα κάνω άλλη μια ευχή φέτος.

Να πραγματοποιηθούν όλα όσα θα συμβάλλουν στο να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι!

Χρόνια Πολλά!
 

READ MORE - Μια ευχή

Liakopoulos is back!

Εκεί που έχεις βαρεθεί να ακούς στην τηλεόραση για οικονομική κρίση, 6^η δόση, μνημόνια, κυβερνήσεις, τραπεζίτες κλπ. κλπ. σε ένα ζάπινγκ, τυχαία πέφτεις πάνω στον Λιακόπουλο. Μα τι ανέλπιστη χαρά! Που είχες χαθείς εσύ βρε αγόρι; Μα να μην ακούμε τόσο καιρό τι γίνεται με τα Νεφελίμ και τα Ελοχίμ; Να μην ηχεί μέσα στο σπίτι το γνωστό «…2310521010»;
Άργησε αλλά, έβγαλε 3 (!) νέα βιβλία και τα προμοτάρει κιόλας με ψαρωτικές ερωτήσεις τύπου «Ποια είναι η μητρική εταιρία ή αλλιώς η Mother Co.» που αφήνουν κόκκαλο τη γιαγιά και τον παππού και σε βάζουν στο τρυπάκι να απαντήσεις κάπως έτσι…

Λιακό: Πότε θα δράσει ο Ελ Έλιον;
Σκέψη: Ποιος είναι ο Ελ Έλιον καλέ μου;

Λιακό: Ποιο είναι το πρώτο και ποιο το δεύτερο θηρίο;
Σκέψη: Για τον ράπερ λέει; Χρυσέ μου, ο ίδιος άνθρωπος είναι απλά αδυνάτησε. Δν τον γνώρισες ε; Κι εγώ το ίδιο έπαθα!

Λιακό: Ποιο το μυστικό των αριθμών 7, 144,666;
Σκέψη: Μήπως δίνει τίποτα αριθμούς στο τζόκερ στα μουλωχτά;

Λιακό: Ποιος ο ιππέας του λευκού ίππου;
Σκέψη: Ο λευκός ιππότης! (σ.σ. μόλις έπεσε -2 βαθμούς η θερμοκρασία δωματίου)

Λιακό: Τι θα γίνει στο Βορρά;
Σκέψη: Πες μου ότι θα πάρει ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα;;; (Μπαααααα ούτε ο Γερο-Παϊσιος δεν το έχει προβλέψει αυτό)

Λιακό: Ποιον στηρίζει η Λίλιθ Λαμασθου;
Σκέψη: Με τέτοιο όνομα μόνο τον Χορταρέα θα μπορούσε να στηρίξει!

Λιακό: Ποιος θα ανοίξει τις πύλες στο 5^ο σάλπισμα;
Σκέψη: Πάντως όχι η Ελίνα Κωνσταντοπούλου, που στο πρώτο χτύπημα σβήνει τα φώτα, δεύτερο χτύπημα είναι στην πόρτα, στο τρίτο χτύπημα η πόρτα ανοίγει… μην περιμένεις, έχει φύγει!

Υ.Γ. 1. Θα ήθελα πολύ να γνωρίσω τον άνθρωπο που αγοράζει τα βιβλία του.
Υ.Γ.2. Κι εγώ που γράφω κείμενο για τα βιβλία του Λιακόπουλου, καταλαβαίνεις φίλε αναγνώστη, ότι δεν είμαι και πολύ καλά…!

READ MORE - Liakopoulos is back!

Cooking hater

Μαγειρική…

Την αποφεύγω όπως ο Διάολος το λιβάνι. Δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα με το άθλημα και κάτι ήξερα που δεν του έδινα σημασία. Μην ακούσω την κλισεδούρα, «Άμα δεν πάνε και 2 φαγητά για πέταμα, δεν θα μάθεις…». Έχω φτιάξει ήδη 3 φαγητά (!) –και τόσα, πάλι καλά να λες- και ήταν αποτυχία. Τα δύο προηγούμενα δεν τα έτρωγε ούτε ο «συγχωρεμένος» σκύλος μου. Είχε προτιμήσει την κονσέρβα του, που τόσα χρόνια δεν άγγιζε. Φαντάσου! Το καλό για εκείνον ήταν ότι είχε εναλλακτική…
Επίσης, δεν είναι μόνο ότι δεν το έχω, είναι ότι βαριέμαι θανάσιμα. Απλώνεις τα υλικά στον πάγκο και αντί για αυτά σου έρχεται να κόψεις τις φλέβες σου. Τόση βαρβαρότητα δεν κρύβεται ούτε στο πρωινό ξύπνημα.

Με το σημερινό δεν ξέρω τι έφταιξε, ούτε και θα το ψάξω. Μια ώρα ανάγκης προέκυψε και αναγκάστηκα να μπω στον -μέχρι τώρα άγνωστο για μένα- χώρο της κουζίνας. Δεν είναι ότι δεν τρώγεται, αλλά δεν πετάω και τη σκούφια μου. Είπαμε, προέκυψε. Βασικά, λέω να αφήσω και κάνα πιάτο για την πολύ-αγαπημένη μανούλα που δεν μπορεί ακόμα να πιστέψει ότι Άννα και Κουζίνα είναι δύο έννοιες που δεν θα συναντηθούν ποτέ μεταξύ τους.

• Το χειρότερο, λοιπόν, που μπορείς να μου κάνεις είναι να με βάλεις να μαγειρέψω. Βασανιστήριο!
• Αποφάσισα, ότι σπιτικό θα ανοίξω μόνο με επαγγελματία Σεφ (ή wannabe –όλοι μου λένε ότι έχω ταλέντο στη μαγειρική- Σεφ)
• Τελικά, μάγειρας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Είμαι η απόδειξη του θεωρήματος (όποιος έχει αντίθετη άποψη ευχαρίστως να του κάνω το τραπέζι!)
• Αν είχα καλέσει τον καλό μου για γεύμα, θα ήμουν μια νέα χήρα.
• Τουλάχιστον, είμαι καλή στη λάντζα. Οι κατσαρόλες, σαν καινούργιες. Καθρέφτης!
• Θα υποφέρω στα «ξένα». Δεν τρώγονται που δεν τρώγονται τα φαγητά τους, θα έχω να συγκρίνω ποιο είναι χειρότερο…
  
  

READ MORE - Cooking hater

23 Σεπτεμβρίου 2011

Η πιο χαρούμενη μέρα της (μέχρι τώρα) ζωής μου. Ε, δεν είναι και λίγο να μαθαίνεις πως ήρθε στον κόσμο η πρώτη σου ανιψιά. Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Περίμενα να με πάρει ο μπαμπάς σου και να μου πει ότι γεννήθηκες. Περίμενα όλο το ξημέρωμα αλλά εσύ έκανες την εμφάνιση σου τελικά στις 12. Δεν φαντάζεσαι τη χαρά που πήραμε! Η γιαγιά σου έκλαιγε όλη την ώρα. Η θεία σου, από την άλλη, μέχρι να γεννηθείς, έκανε ένα σωρό άλλα πράγματα.

1. Ούτε μια, ούτε δυο αλλά τέσσερις ταινίες έβαλα να δω, περιμένοντας τον ερχομό σου. Παραδόξως, δεν ήταν ταινίες με μωρά. Η πρώτη ήταν το Inception. Η πιο ωραία ταινία που είδα μέσα σε αυτό το χρόνο. Έχει αρκετά εφέ και έναν σπουδαίο σκηνοθέτη, μέσα σε όλα. Βέβαια θα θεωρείται ξεπερασμένη, τη στιγμή που θα τα διαβάζεις εσύ όλα αυτά. Α! ναι, έπαιζε και ο Leonardo Di Caprio. Παλιά αδυναμία της μαμάς σου (η ίδια δεν θα το παραδεχτεί). Επόμενη ταινία, 500 μέρες με τη Σάμερ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που την έβλεπα. Της έχω όμως αδυναμία (κι αυτό, γιατί θυμίζει πολύ την πραγματικότητα της θείας σου, να ξέρεις).  Με το πρώτο φως της ημέρας, στο dvd έπαιζε, «Μια κάποια εκπαίδευση». Να μου θυμίσεις στα 17 σου να στη δείξω. Ελπίζω να θεωρείται κλασσική ταινία. Την τελευταία ταινία να σου πω την αλήθεια δεν την πολύ θυμάμαι γιατί είχαν κλείσει τα μάτια μου και νομίζω ότι σε ονειρευόμουν…

2. Μετά τις ταινίες ήρθε και η μουσική. Με τέτοια χαρά γίνεται να λείπει η μουσική; Δεν ξέρω τι τραγούδι απαιτεί η περίσταση, πάντως εγώ είχα στην επανάληψη και δυνατά το Time of my life και έκανα φούρλες μέσα στο σπίτι σαν άλλος Πάτρικ Σουέιζ (άλλος ένας ωραίος ηθοποιός της εποχής του). Περίεργος τρόπος να εκφράζεις τη χαρά σου ε; (χμ, δεν σου φαίνεται τόσο περίεργο γιατί με έχεις ήδη γνωρίσει. Σωστό κι αυτό).

3. Το τελευταίο πράγμα που έκανα και έκλεισε τη μέρα μου (και φυσικά σε αφορά) είναι να γράψω τη συνέχεια από το παραμύθι. Τις προηγούμενες μέρες να ξέρεις η έμπνευση δεν υπήρχε. Ούτε είχα όρεξη να γράψω. Ήρθες, όμως κι έτσι δεν άργησαν να έρθουν και τα άλλα. Να ξέρεις πως αυτή τη μέρα έγραψα το κεφάλαιο με τα Λουμπούγιελα. Ναι, τα αστεία λουλούδια από την αστεία ιστορία που έχεις ακούσει! Να ξέρεις, ότι δεν θα υπήρχε η ιδέα για παραμύθι αν δεν υπήρχες εσύ. Οπότε είναι αποκλειστικά δικό σου!

Αυτά τα λίγα ήθελα να σου γράψω για αυτή τη σημαντική μέρα. Ελπίζω, τη μέρα που θα το διαβάζεις να κάθομαι δίπλα σου και να γελάμε. Αλλιώς, κάνε ένα ταξιδάκι προς Αμερική ή Αυστραλία να με δεις (κάπου εκεί θα είμαι σίγουρα). Σου χρωστάω και μια ταινία!

READ MORE - 23 Σεπτεμβρίου 2011

Υπάλληλος VS Εργοδότη

Στην αρχή της συνέντευξης…

Εργοδότης: Τους τρεις πρώτους μήνες θα δουλέψετε τσάμπα ως εκπαιδευόμενος… {Με χαμόγελο}
Υπάλληλος: Καλύτερα να κρεμαστώ σε φαλαινοθηρικό με την Greenpeace, παρά να δουλέψω τσάμπα για εσάς! {Ανταποδίδουμε χαμόγελο}

Μετά από 10 λεπτά συνέντευξης…

Εργοδότης: Εντάξει, θα δουλεύετε 8ωρο και θα πληρώνεστε με 300 ευρώ μηνιαίως, χωρίς ασφάλιση!
Υπάλληλος: Κι αν πάθω σκωληκοειδίτιδα, θα με εγχειρήσετε εσείς ή θα μου πληρώσετε την ιδιωτική κλινική;

Μετά τον πρώτο μήνα…

Εργοδότης: Είσαι αστέρι!
Υπάλληλος: ...χωρίς φως, μιας και μας το έκοψε η ΔΕΗ. Εκείνα τα 300 ευρώ που λέγαμε;
Εργοδότης: χαχαχαχα! Καλό, καλό! {Γελάει με το αστείο σου, χτυπώντας σε στην πλάτη}

Μετά τον δεύτερο μήνα…

Εργοδότης: Θα καθυστερήσω να σας πληρώσω για ένα μήνα, γιατί υπάρχει μια μικρή οικονομική στενότητα. {Με λυπημένο ύφος}
Υπάλληλος: Ωραία! Θα καθυστερήσω να «ανεβάσω» τα κείμενα για ένα μήνα, γιατί δεν υπάρχει έμπνευση. {Ανταποδίδουμε το ύφος}

Μετά τον τρίτο μήνα…

Εργοδότης: Θα χρειαστεί να σας μειώσουμε τον μισθό και να αυξήσουμε τις ώρες εργασίας.
Υπάλληλος: Πάνω που σκεφτόμουν, να μειώσω τις λέξεις στα κείμενα και να αυξήσω την αντιγραφή!

Μετά από παράπονα…

Εργοδότης: Δίπλα μου έμαθες…
Υπάλληλος: …πώς να κάνω υπομονή!

Μετά από την πρώτη διένεξη…

Εργοδότης: Ποιος νομίζεις ότι είσαι, ο Larry King;
Υπάλληλος: Όχι, αλλά εδώ σίγουρα δεν είναι το CNN και εσύ σίγουρα δεν είσαι ο Ted Turner!

Μετά από το προηγούμενο…

Εργοδότης: Είσαι ψώνιο και έχεις έπαρση!
Υπάλληλος: Αν δεν τα είχα, θα δούλευα ακόμα για έναν μαλάκα!

Περνώντας την πόρτα της εξόδου…

Εργοδότης: Μη γελιέσαι, δεν είσαι μοναδικός. Υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα!
Υπάλληλος: Το εύχομαι…

(Οι διάλογοι είναι φανταστικοί. Οποιαδήποτε σχέση με την πραγματικότητα είναι απολύτως τυχαία και συμπτωματική!)

*Αφιερωμένο στην Αλεξία (thanx για την έμπνευση)!

READ MORE - Υπάλληλος VS Εργοδότη

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα

Χώρος εργασίας: Το μέρος όπου περνάμε πλέον το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας μας και γενικότερα της ζωής μας. Συναναστρεφόμαστε με λίγα ή πολλά άτομα που είτε συμπαθούμε είτε αντιπαθούμε. Ο καθένας έχει και ένα διαφορετικό χαρακτήρα. Ένα ξεχωριστό στοιχείο που μας κάνει ή να τους θαυμάζουμε ή να τους αγνοούμε. Όμως, υπάρχουν 5 τύποι εργαζομένων, που λίγο ή πολύ τους συναντάμε σε όποια δουλειά και να βρεθούμε. Προσοχή! Δεν είναι απαραίτητα ούτε καλοί ούτε κακοί. Αλήθεια, εσείς σε ποια κατηγορία ανήκετε;

Το Καρφί: Βασική κατηγορία ανθρώπου, που δεν λείπει από πουθενά. Κάθε δουλειά που σέβεται τον εαυτό της έχει και το καρφί της. Τον ξεχωρίζεις από την πρώτη στιγμή και από χιλιόμετρα, χάρη στο φλώρικο στυλάκι του (θυμίζει κάτι από Πλεύρη Jr.)  και στις βλακώδεις ερωτήσεις που σου κάνει με μοναδικό σκοπό να σε ψαρέψει. Ο Σέρλοκ Χόλμς είναι μαθητούδι μπροστά του, καθώς ο ίδιος έχει βαλθεί να σε κατασκοπεύσει, με οποιοδήποτε τρόπο (για δικούς του και πολλές φορές φανταστικούς λόγους) από την πρώτη στιγμή που πατάς το πόδι σου στη δουλειά. Είναι ο δικός σας «Μεγάλος Αδερφός». Σας παρακολουθεί πάντα και παντού, εκτός από την τουαλέτα. Επιδιώκει τα κολλητηλίκια με τους ανώτερους σας, οπότε θα κάνεις μεγάαααααλο λάθος να τον προσθέσεις στις επαφές σου στο facebook. Αν λειτουργείς με πονηριά, τον χρησιμοποιείς ώστε να μεταφέρει ότι σε συμφέρει στη διεύθυνση. Αν πάλι δεν είσαι αυτής της «σκληρής» σχολής, οι τυπικούρες είναι ότι πρέπει για σένα.

O Τουρίστας: Κατά ένα περίεργο τρόπο, αυτός ο τύπος έχει καταφέρει να συνδυάζει απόλυτα την εμφάνισή του με το χαρακτήρα που βγάζει στη δουλειά. Είναι δύσκολο να τον αναγνωρίσεις από την πρώτη στιγμή, τους χειμερινούς μήνες. Το καλοκαιράκι, όμως, θα σου σκάσει με τη διχαλωτή σαγιονάρα, το χαβανέζικο σορτσάκι και το ανοιχτό φλοράλ πουκαμισάκι. Μαζί με αυτή τη στιλιστική επιλογή, έρχεται και η ανάλογη διάθεση (χειμώνα – καλοκαίρι η διάθεση). Βαριέται θανάσιμα να δουλέψει, το μυαλό του βρίσκεται συνεχώς διακοπές και αν καταφέρει να ολοκληρώσει τη δουλειά του, ανοίγει όλο το γραφείο σαμπάνιες το αποτέλεσμα θα είναι τσαπατσούλικο και κάποιος συνάδελφος θα αναγκαστεί να κάνει διπλή δουλειά (πιθανότατα αυτός θα είναι ο μαλάκας της υπόθεσης, που θα αναλύσουμε παρακάτω). Καλό παιδί για να κάνετε χαβαλέ και κατά 99% δεν ασχολείται με κουτσομπολιά και καρφώματα, αλλά δεν πρέπει να του δώσετε πολύ θάρρος γιατί θα σας φορτώνει τη δουλειά του.

To κουτάλι του Γιούρι Γκέλερ: Εκ πρώτης όψεως σας μπερδεύει ακόμη και ο τίτλος. Αυτός ο τύπος εργαζομένου είναι το βαρύ πεπόνι, ο βράχος. Κοιτάει μόνο μπροστά και δεν επηρεάζεται από κανέναν κι από τίποτα. Έτσι τουλάχιστον δείχνει… Ξεκαθαρίζει από την αρχή τις προθέσεις του. Στόχος του είναι να εξελιχθεί μέσα από τη δουλειά του, οπότε δεν θέλει και πολλά πολλά. Συνήθως είναι καχύποπτος με τους συναδέλφους του, γι’ αυτό το λόγο δεν ανοίγεται εύκολα. Ο χαρακτήρας του αλύγιστος (εξ ου και το κουτάλι) όσο αφορά τα επαγγελματικά του. Αυτό όμως που θα τον κάνει να λυγίσει σαν τα κουταλάκια του Γιούρι Γκέλερ είναι η κατηγορία του καρφιού. Είναι τελειομανής και δεν διανοείται ότι υπάρχει άλλη κατηγορία ανταγωνισμού, πέρα από τον υγιή ανταγωνισμό. Καθημερινή του απορία θα είναι, «Αφού χρησιμοποιώ το κόλπο της «τυπικούρας» πως στο γεροδιάολο βρήκε το καρφί να μου προσάψει χίλια δυο αρνητικά;;;» και κάπως έτσι θα πέσει η απόδοσή του και θα απολυθεί από τη δουλειά του.

Πάντως, το θετικό είναι πως δεν θα σε φορτώσει ποτέ με την εργασία που του έχει ανατεθει. Το κακό της υπόθεσης είναι, ότι θα σε εκνευρίσει πολλές φορές μέσα στη μέρα, λόγω της τελειομανίας που τον πιάνει. 

H νυφίτσα: Δεν απέχει πολύ από το καρφί. Όμως, βασικό του όπλο είναι ότι δεν ξεχωρίζει τόσο εύκολα όσο το καρφί. Κάνει τη δουλειά του αθόρυβα. Καταφέρνει να δουλεύει, να τα έχει καλά με όλους, να είναι ο πρώτος στον χαβαλέ και να δίνει αναφορά για οτιδήποτε σημαντικό συμβαίνει μέσα στο χώρο εργασίας. Έχει απώτερους σκοπούς από το καρφί. Θέλει να εξελιχθεί μέσα στη δουλειά και θέλει να έχει τον έλεγχο σε όλα (αν τυχόν αυτό το άτομο είναι ανώτερός σας, τότε την κάνατε λαχείο…).  Θέλει να του τα λέτε όλα και θα το κάνετε γιατί τον συμπαθείτε. Πολλές φορές, αυτός ο τύπος θα αποτελέσει και τον λόγο που θα φτάσετε έξω από την πόρτα του ΟΑΕΔ. Θα τον φέρετε σε δύσκολη θέση μόνο όταν του μιλήσετε για συναδελφική αλληλεγγύη και  για τα δικαιώματα των εργαζομένων.

O μαλάκας της υπόθεσης:  Συνηθισμένη και αυτή η κατηγορία στους χώρους εργασίας. Από την πρώτη στιγμή που θα πατήσει το πόδι του στη δουλειά, όλοι θα τον αναγνωρίζουν ως τον «μαλάκα της υπόθεσης». Καλός τύπος, εργατικός, πρόθυμος (σε σημείο υπερβολής), ο οποίος φαινομενικά τα πάει καλά με όλους. Συνήθως, τον λατρεύει ο «τουρίστας» για ευνόητους λόγους, όμως όλοι οι άλλοι τον βρίζουν πίσω από την πλάτη του. Έχει μάθει να κάνει τα πάντα και να ακούει στην τελική και παράπονα (κάτι σαν σάκος του μποξ). Είναι ο τύπος που θα του κόψουν τα ρεπό, τις άδειες, θα τον βρίσκουν εύκαιρο οποιαδήποτε ώρα και στιγμή, θα του μειώσουν το μισθό, θα του αλλάξουν ωράριο χωρίς να τον ρωτήσουν κι εκείνος δεν θα πει κουβέντα. Σαν κατηγορία έχει πολλή υπομονή αλλά αν φτάσει στα όρια του (πράγμα σπάνιο) τότε μεταμορφώνεται άνετα σε τουρίστα.

READ MORE - Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα

Ποιο Smackdown...

Έχεις αποφασίσει να πας επιτέλους στο γήπεδο, να δεις την Εθνική ομάδα της χώρας σου, που τα πηγαίνει εξαιρετικά ενόψει Μουντομπάσκετ (και να ξεκουραστείς κι από τη δουλειά σου, εννοείται). Η αλήθεια είναι, πριν κάνα μήνα ορκιζόσουν ότι δεν θα ξαναδείς μπάσκετ, μετά τα "καφριλίκια" που έγιναν στο πρωτάθλημα. Όμως... τι στο καλό, "Επίσημη Αγαπημένη" είναι αυτή, πάνε οικογένειες με παιδάκια και ζούμε όλοι μαζί το δικό μας "Αμερικανικό όνειρο" (βλ. ΝΒΑ).

Σερβία - Ελλάδα στο παρκέ και έχεις ήδη ενθουσιαστεί που δύο ποιοτικές ομάδες θα ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους, λίγες μέρες πριν το Παγκόσμιο της Τουρκίας. Το παιχνίδι πηγαίνει καλάθι-καλάθι, πόντο-πόντο και σκέφτεσαι "επιτέλους, ένα παιχνίδι που δεν θα κοιμηθώ στις άβολες κερκίδες". Ξαφνικά, σα να είσαι μπροστά από μια Plasma τηλεόραση, ο διπλανός σου πατάει κατά λάθος το κουμπί και αλλάζει κανάλι.

Μαζί αλλάζει και το άθλημα. Το παρκέ γίνεται ρινγκ. Μεταφέρεσαι στο 1999, όπου έβλεπες μαντραχαλάδες στο Smackdown να κοπανιούνται σαν τα χταπόδια."Δε συμβαίνει αυτό" λες και παρακαλάς το φίλο σου να αλλάξει κανάλι, για να μην χάσεις το μπασκετάκι. Οι μονομάχοι όμως επιμένουν και χωρίζονται σε ζευγάρια. Έχουμε και λέμε: Φώτσης - Μίλος, Σόφο - Μπιέλιτσα, Τσαρτσαρής - Κέσελι, Σόφο - Κρστιτς και Κρστιτς - Μπουρούσης. 

Δίπλα σου παίζουν στοιχήματα, με το διπλό να πιάνει μεγάλη απόδοση. Πάνω στην ένταση ακούς κι από το βάθος, κύριο με φωνή "3", να γκαρίζει "Πατατακια, σάντουιτς, κοκα κόλες (!), έλα πάρε λέμε". Ξαναγυρίζεις το βλέμμα σου μέσα στο ρινγκ και βλέπεις μια καρέκλα να εκσφενδονίζεται. Τότε συνειδητοποιείς, ότι τσάμπα έβλεπες τα μεσημέρια στο STAR το "Τhe Jerry Springer Show". Τουλάχιστον, αυτό που έχεις τώρα μπροστά σου δεν είναι στημένο...

24o Τουρνουά Ακρόπολις - 3 αγώνες, 2 διαφορετικά αθλήματα σε προνομιακή τιμή!

READ MORE - Ποιο Smackdown...

Παραλήρημα Vol. 2

Διαβάζεις, ακούς, ενημερώνεσαι καθημερινά για την οικονομική κατάσταση της χώρας και απελπίζεσαι. Παρακολουθείς στο καπάκι και τις δηλώσεις απο τον Γιωργάκη και τους παρατρεχάμενους του κι εκεί είναι που παρακαλάς να έρθει πιο γρήγορα η καταστροφή του κόσμου. Αρχίζεις και σιχτιρίζεις τους Μάγια που δεν σταμάτησαν το ημερολόγιο τους στο 2011 (!)

Δεν το βάζεις όμως  κάτω. Ψάχνεις σε όλα τα κανάλια να βρεις μια ελπίδα, να πιαστείς απο κάπου. Αναζητάς μανιωδώς τον Λιακόπουλο. Δε μπορεί, όλο και κάποια πληροφορία θα έχει να μας δώσει απο τον Γερο – Παïσιο. Σαν χθες θυμάσαι να φωνάζει όπως τα αδέρφια Γεωργιάδη, γεμάτος δικαίωση, για τα όσα έχει γράψει στα βιβλία του.  Χάθηκε κι αυτός. Τουλάχιστον ας έβγαινε να μας πει οτι η Μέρκελ είναι Βριλ. Οτι το Ν στο ΔΝΤ έχει 100% σχέση με τους Νεφελίμ και μόνο σκοπό έχουν να φάνε τους κόπους μας (γιατί το συνηθίζουν άλλωστε). Να μας λύσει την απορία βρε αδερφέ, γιατί ο δικός μας ο πρωθυπουργός δεν άφησε την κόκκινη αρκούδα να ξυπνήσει? Να επιβεβαιώσει έστω, οτι αυτοί που κυβερνούν τόσα χρόνια την Ελλάδα είναι αποτυχημένες διασταυρώσεις Ελοχίμ και Νεφελίμ. Να μας απαντήσει (εκτός απο το «ποιός μας έδωσε τη γνώση για την πυρηνική φυσική») ποιός μας έδωσε απλόχερα τόση μαλακία και γιατί είναι το μοναδικό αγαθό που διαχειριζόμαστε άψογα?

Και στο τέλος να μας καθησυχάσει λέγοντας οτι η ΕΛ-λάδα θα γίνει πάλι πρώτη όταν στο τιμόνι της βρεθεί κάποιος που το όνομά του θα αρχίζει απο ΕΛ (τίποτα δεν είναι τυχαίο...) και θα είναι και παχουλός ώστε να συμβολίζει την ευμάρεια!

    Περασμένα (τηλεοπτικά) μεγαλεία! Τουλάχιστον βγες άνθρωπε να δώσεις κανένα κωνσταντινάτο δώρο. Σε χαλεπούς καιρούς ζούμε...

READ MORE - Παραλήρημα Vol. 2

Επόμενος σταθμός...

 

Σταθμός "Πτυχίο": Η δημιουργία του ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 2005, με στόχο να αποτελέσει τη βάση για την κατασκευή των μετέπειτα σταθμών.

Περιλάμβανε: Πολλές ώρες στους δρόμους, αμέτρητες εργασίες, νέα πρόσωπα, φιλίες, πρωινό ξύπνημα (έλα τώρα ποιόν κοροϊδεύεις...), εξεταστικές με καύσωνα, σκονάκια (που δεν κατάφερα να κάνω ποτέ...), μαθήματα που τα πέρναγες μόνο αν τα είχες δώσει απο 3 φορές και πάνω, μαθήματα χωρίς ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, παρουσιάσεις εργασιών, εκατοντάδες powerpoint, αυτοσχεδιασμοί (σε εργασίες, παρουσιάσεις και εξεταστικές) και πολλές μα πολλές (αμέτρητες μιλάμε) θερμίδες απο τα Palmie Bistro που άνετα θα μπορούσε, τωρα που το σκέφτομαι, να γίνει χορηγός της μεγάλης αυτής προσπάθειας.

Η ολοκλήρωση του σταθμού είχε οριστεί για το Σεπτέμβριο του 2009, όμως λόγω έλλειψης υλικών (έλειπε κυρίως ο αυτοσχεδιασμός καθώς τίποτα άλλο δεν ήταν ικανό να συμβάλει στην επίτευξη του έργου), πήρε παράταση 5 μηνών.

Το τέλος όμως του έργου έφτασε, ο σταθμός τέθηκε σε εφαρμογή (το αν είναι πετυχημένος θα φανεί απο την λειτουργία σε σχέση με τους υπόλοιπους σταθμούς) και το ερώτημα πλέον είναι:

Ποιός είναι ο επόμενος σταθμός...?

READ MORE - Επόμενος σταθμός...

Here we go again...

Άλλη μια περίοδος εξεταστικής ξεκινάει ή έχει ήδη ξεκινήσει για μερικούς.

Για κάποιους απο εμάς είναι και πολύ πιθανό να είναι και η τελευταία. Το εύχομαι!

Αν και μπορώ να πω οτι μαζί με αυτή την εξεταστική θα τελειώσει και ένας πολύ σημαντικός κύκλος. Μια σχετικά ανέμελη ζωή που ζούσαμε.

Το μεγάλο θετικό στοιχείο της όλης υπόθεσης? Οτι δεν θα διαβάσουμε (ποτέ ξανά) βιβλία με αόριστο περιεχόμενο του τύπου "Η Ιστορία Του Βιβλίου" και θεματικές όπως το Φοινικικό αλφάβητο και ο πάπυρος στην Αίγυπτο... (εκτός βέβαια κι αν καταλήξουμε να διαφημίζουμε στο ΤηλεΑστυ, παρέα με τους αδερφούς Γεωργιάδη, τα βιβλία τους).

Καλή Επιτυχία σε όλους μας!

READ MORE - Here we go again...

The End is the Beginning is the End

Άλλος ένας χρόνος που αφήνουμε πίσω μας. Άλλος ένας απολογισμός που δεν έχω σκοπό να κάνω. 

Ότι καλό, ότι κακό, ότι βαρετό και ότι αξιοσημείωτο έγινε το 2009, μένει με το 2009. Δεν σβήνεται, απλά το προσπερνάμε για να δούμε και τη συνέχεια αυτής της ιστορίας.  

Αρκούμαι, λοιπόν να ευχηθώ, το 2010 να μας δώσει ακόμα περισσότερους λόγους και κίνητρα για να κάνουμε ευχές και όνειρα!

* Και επειδή το νόημα των ευχών είναι υποκειμενικό - κοινώς, αλλιώς τις στέλνουμε και αλλιώς μας τις επιστρέφει το σύμπαν (ούτε τα ΕΛ.ΤΑ. τέτοιο μπέρδεμα) - λέξεις όπως απρόοπτο, ανατρεπτικό, φοβερό και άλλα συνώνυμα καλύτερα να αποφεύγονται. Μην βρεθούμε μέσα στο 2010 σαν τον ήρωα της ταινίας Bedazzled.

READ MORE - The End is the Beginning is the End

Σαν στο σπίτι τους?

Διεθνής Ημέρα για τους μετανάστες η 18^η Δεκεμβρίου, μια ημέρα αφιερωμένη σε περίπου 200 εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν μακριά από την πατρίδα τους.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι – Μουν ενόψει της σημερινής ημέρας δήλωσε ότι η μετανάστευση όχι μόνο δεν προκαλεί την κρίση, αλλά είναι μέρος της μακροπρόθεσμης λύσης, μια πρόταση με την οποία πολλοί μπορεί να συμφωνούν θεωρητικά, αλλά δυστυχώς στην πράξη κάποιοι το ξανασκέφτονται.

Αυτά τα λόγια ηχούν ωραία στα «δημοκρατικά» αυτιά μας αλλά τις δύσκολες στιγμές, όπως για παράδειγμα σε περίοδο οικονομικής κρίσης, οι μετανάστες καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα. Ας αναλογιστούμε πόσες φορές έχουμε κατηγορήσει αυτούς τους «ξένους» για τις δουλειές που δεν βρίσκουμε, για τα λεφτά που μας τρώνε και για χίλια δυο κακά που μας συμβαίνουν?

Αυτές τις στιγμές όμως κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί ότι η σωστή κοινωνία, που διέπεται από σωστούς θεσμούς και αξίες, θεωρεί ενεργό κομμάτι της τους μετανάστες, δεν τους περιθωριοποιεί και το μεγαλύτερο επίτευγμά της έρχεται όταν καταφέρνει να τους προσαρμόσει κάτω από τη δική της κουλτούρα.

Απο την άλλη όμως, η κοινωνία που γενικά κλείνει τα μάτια της στα προβλήματα θα βρει το εύκολο θύμα της και θα φορτώσει τα προβλήματα της σε αυτό. Θα πείσει έναν ολόκληρο λαό, που δεν έχει μάθει να σκέφτεται, ότι τη σήμερον ημέρα μας φταίνε οι μετανάστες που δεν βρίσκουμε δουλειά και όχι η αδυναμία του κράτους. Θα σε κάνει να πιστεύεις ότι είσαι ο «φιλήσυχος» λαός που κινδυνεύει από την εισβολή των αλλοδαπών κακοποιών στοιχείων και ταυτόχρονα θα αγνοείς τους εγχώριους μεγαλοαπατεώνες. Θα σοκαριστείς περισσότερο από το άκουσμα μιας ληστείας σε ψιλικατζίδικο από αλλοδαπούς, παρά από τη ληστεία ενός ολόκληρου κράτους από γραβατωμένους

Με λίγα λόγια λοιπόν (και απαντώντας έμμεσα στον τίτλο), όχι δεν τους κάνουμε να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους και αυτό θα πρέπει να μας προβληματίζει ιδιαίτερα. Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η μετανάστευση για τους περισσότερους δεν αποτελεί επιλογή αλλά ανάγκη επιβίωσης. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι τα πράγματα είναι ρευστά και το μέλλον τόσο αβέβαιο για όλους μας που ίσως μια μέρα και η δική μας μοναδική επιλογή να είναι η μετανάστευση.

                                    

Ας αρκεστούμε σε αυτή την ιδέα για σήμερα…

READ MORE - Σαν στο σπίτι τους?

Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου αδερφή, Πόπη

Αναπολώ την χρυσή εποχή των 90’s και όσες φορές έχει τύχει να κάνω αναδρομή στο παρελθόν, είτε με φίλους είτε μόνη μου, πάντα μα πάντα θυμάμαι εμας. Τα καλοκαίρια σίγουρα αποτελούν το πιο ξεχωριστό και αστείο κομμάτι αυτής της διαδρομής αλλά υπάρχει και ένα «πριν», καθοτι δεν σεληνιαζόμασταν στα καλά καθούμενα μόνο κάθε καλοκαίρι. Είχαμε την τρέλα στο αίμα μας.

Πρέπει να ήμουν εγώ 5 χρονών και εσύ 8 όταν ανακαλύψαμε την μαγεία του video clip. Κομμάτι - σουξέ της εποχής «Γιατί τόση ερημιά / The dessert is in your heart» που ακούγαμε σε κασσέτα, στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου. Εσύ η Bonnie Tyler, εγώ η Σοφία Αρβανίτη και τουμπαλιν πολλές φορές. Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ είναι γιατί έπρεπε η Bonnie να τραγουδάει πάντα απο το πάτωμα του αυτοκινήτου... (!)

Μετά πάμε στο κεφάλαιο ντύσιμο. Εποχή του ’90 και το κολαν ήταν στη μόδα. Φυσικά και δεν θα έλειπε απο τη δική μας γκαρνταρόμπα. Αυτό που θυμάμαι πρώτο είναι το κολάν το ποδηλατικό, που το ύφασμα σου τράβαγε την τρίχα (γιατι ακόμα δεν είχαμε ξυριστεί) και σε έκανε να ξύνεσαι με μανία. Η ροζ γραμμή, δε, στο πλάι νομίζω ήταν το σήμα κατατεθέν. Και πάντα μα πάντα φοριόταν σε συνδυασμό με μπλουζάκι χελωνονιντζάκια.

Επίσης θυμάμαι κάτι καταπληκτικά σετάκια - ψαράδικο κολάν σε παπαγαλί συνήθως χρώματα με μπουστάκι που οταν σήκωνες τα χέρια ανέβαινε πανω απο το βυζί – που συνδυάζονταν τέλεια και με τα πλαστικά με τρύπες παπούτσια της θάλασσας.

Επόμενος σταθμός τα μπλουζάκια με τις στάμπες. Ξεκινούσες απο στάμπα μωράκι, κατα προτίμηση γυμνό, και πάντα μα πάντα 3 νούμερα μεγαλύτερο το μπλουζάκι απο αυτό που πραγματικά φορούσες (κι αυτό γιατί η έννοια κολλητό αναφερόταν μόνο στα κολάν). Μετά ανέβαινες επίπεδο και πήγαινες στο μπλουζάκι «Μανούσος Μανουσάκης», με την φάτσα του Γκλέτσου και της Παπαχαραλάμπους σε τρυφερό τετ α τετ και απο κάτω με μεγάλα γράμματα «Ψίθυροι Καρδιάς», το οποίο περεπιπτόντως μετά απο 3 πλυσίματα γινόταν «θυροι αρδιας». Τελευταίο στάδιο εξέλιξης ήταν η στάμπα Τιτανικός με όλες τις φάσεις της ταινίας τυπωμένες πάνω σου. Και το φίλμ ταινίας να τυλίγαμε την ίδια δουλειά θα έκανε!

Τα must της εποχής συνεχίζονται με την τρέεεεεελα που υπήρχε να κολλάμε αυτοκόλλητα σε αλμπουμ. Το τι τσίχλα με έιχες βάλει να μασήσω δεν λέγεται. Όχι τίποτα άλλο δεν ήταν ούτε εύγευστες ούτε ευκολομάσητες. Η μασέλα κοντευε να μας φύγει για να βρεις εσύ το τελευταίο χαρτάκι του Νικ... Απορώ γιατι έπρεπε να μασήσουμε τόσες τσίχλες και δεν βγάζαμε απλά μόνο το αυτοκόλλητο απο μέσα????

Μην σου θυμίσω δε το συνδυασμό της λέξης «βάσανο» με τον ανθό ενός περίεργου φυτού που είχαμε στο μπαλκόνι. «Ταρζαν φάει βάσανο» άκουγα και μέχρι μια ηλικία νόμιζα οτι τα βάσανα είναι φυτά που τρώγονται (... και μετά απορείς απο πού απέκτησα φαντασία και δημιούργησα τα λουμπούγελα!!!)

Να τονίσω επίσης και την λατρεία που είχαμε στην αυτοκαταστροφή. Εσύ απο τη μια να καταπίνεις τα πούλια του Score 4 γιατι είχες μπει στο ρόλο του να πίνεις τσάι κι εγώ απο την άλλη να ξύνω με ξύστρα το μικρό δαχτυλάκι του χεριού μου για να μεγαλώσει το νύχι ( πρακτικά μυαλά και οι δυο μας).

Και πάμε τώρα στην ενότητα «Καλοκαίρι», όπου σημαντικό ρόλο παίζει πάντα η γιαγιά.

Εκκλησία: Απαραίτητη διαδικασία και ιδιαίτερα σε μεγάλες γιορτές. Η βαρεμάρα δεδομένη, το ίδιο και η παρέα με άλλες 10 ηλικιωμένες καθώς δεν μπορούσαμε να βγούμε και στο προαύλιο να παιξουμε βρε αδερφέ! Κορυφαία στιγμή αυτής της υποενότητας το μεθύσι που είχαμε κάνει ανήμερα των Αγίων Αναργύρων´ κι αφού η εκκλησία είχε φιλοτιμηθεί να σερβίρει δωρεάν γεύμα και κρασί φιλοτιμηθήκαμε κι εμείς με τη σειρά μας να τα δοκιμάσουμε και ειδικά το δεύτερο (σε υπερβολικό βαθμό).

26 του μηνός: τι συνέβαινε τότε? Μα τα πάντα φυσικά! Σηκωνόμασταν χαράματα. Παίρναμε ταξί (πιο παλιά και ΚΤΕΛ όπου έκοβες εισιτήριο σε διάφορα χρώματα ανάλογα με την ηλικία). Πηγαίναμε στην τράπεζα. Πληρωνόταν η γιαγιά. Παίρναμε το ferry boat. Πηγαίναμε ερέτρια. Κατευθείαν για μπάνιο στο «Νησι των Ονείρων» και μετά σουβλάκια για μεσημεριανό. Γυρίζαμε. Κοιμόμασταν. Το βράδυ σουβλάκι και παγωτό μηχανής ανάμεικτο. (Τελικά τρώγαμε σαν βόδια καθε 26!)

Πατάτες τηγανητές: καθημερινό απογευματινό γεύμα. Αφού ο Καποδίστριας αν μας ήξερε θα μας έκανε πελάτες κατευθείαν (μην πιάσω καν το θέμα άμυλο, χολιστερίνες κλπ κλπ)

Τζοκερ: ευχάριστη ανάμνηση, ειδικά όταν μας έβαζε να συμπληρώνουμε εμείς τους αριθμούς. Βέβαια το σλόγκαν «Κι αν σου κάτσει» πολυ παραμύθι.

Κομμώτρια Σουλα (δεν θυμάμαι αν την έλεγαν έτσι): το μόνο που θυμάμαι είναι το εκπληκτικά αναμενόμενο κούρεμα που μας έκανε. Φιλαριστά μπορει να της ζητούσες να στα κοψει και κατέληγες με το ίσιο καρέ μεχρι τους ώμους...

Ρούχα: Φυσικά και δεν θα ξεχάσω τα υπέροχα σε σχεδιασμό και ύφασμα ρούχα που μας έφτιαχνε κάπου κάπου η γιαγιά. Σετ φούστα – μπλούζα. Το χρώμα, ακαθόριστο´ Ο σχεδιασμός σου έκοβε την ανάσα... κυριολεκτικά όμως. Η λαιμόκοψη απο το μπλουζάκι ήταν ίσα ίσα για να μπει το κεφάλι σου και να μην ξαναβγεί ποτέ απο εκει μέσα. Το καλύτερο όμως ήταν οτι είχαμε και ασορτί μαξιλαροθήκες (!) Τώρα που το σκέφτομαι θα μπορούσαμε να είχαμε δημιουργήσει και ρεύμα στο χώρο της μόδας του τύπου «Φόρα το σπίτι σου» ή κατι τέτοιο...

Θάλασσα: Το κεφάλαιο θάλασσα ίσως και να είναι το πιο βασανιστικό (για τότε) και το πιο ευχάριστο (για τώρα) κεφάλαιο της ζωής μας. Η διαδρομή απο το σπίτι για τη θάλασσα και απο τη θάλασσα για το σπίτι ήταν ένας συνεχής τσακωμός. Ο λόγος? Ποιος θα κρατάει την τσάντα της θαλάσσης. Όχι, όχι μην μπερδεύεσαι, δεν τσακωνόμασταν επειδή την θέλαμε τόσο πολύ. Το αντίθετο. Καμία δεν ήθελε την τσάντα (λες και θα μας χαλούσε το prestige) κι έτσι είχαμε αποφασίσει να την κρατάμε με βάρδιες. Ε ναι, ισότητα πάνω απ’όλα!

Θάλασσα Νο.2: Ναι, καλά το πήγαινε και το έλα, το ενδιάμεσο όμως το ξεχνάς? Αμ δε! Η ονειρική, εξωτική θάλασσα του Χαλκουτσίου που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα... απο τον Αμαζόνιο. Έμπαινε μέσα και τεράστια φυτά τυλίγονταν γύρω απο το κορμί σου. Έβγαινες και θύμιζες σούσι (πραγματικά τόσο φύκι μόνο εμεις και το σούσι πάνω μας, γι’ αυτό και η αντιπαραβολή).

Μαρία η Μαύρη: Τρελή παρέα στην παραλία. Ηλικία: γύρω στα 63 (τότε). Μαύρη λόγω χημικής επίδρασης μπύρας και ήλιου (μην με ρωτάς πως, δική της πατέντα). Την αναφέρω μόνο και μόνο επειδή έχω τις εξής απορίες: 1ον λες ακόμα να μαυρίζει, κι αν ναι, μεχρι που θα φτάσει (γιατι απ’ οτι θυμάμαι, πιο σκούρο χρώμα απο το χρώμα του κάρβουνου δεν υπάρχει, εκτος κι αν έχει αλλάξει το χρωματολόγιο)? 2ον εγώ λίγο χρώμα παίρνω το καλοκαίρι κι αμέσως Σεπτέμβρη μήνα ξεφλουδίζω, αυτή γιατί παρέμενε γκάγκανο όλο το χειμώνα?

Πλατεία: Παιχνίδι κάθε βράδυ. Παρέες διαφορετικές ενίοτε. Κι όταν λέω παρέες διαφορετικές εννοώ την κοινή μας φίλη Χριστίνα. Τόσες πολλές προσωπικότητες απο τότε που την γνωρίσαμε. Και όχι τυχαίες προσωπικότητες. Διασημότητες. Τη μια γνωρίζαμε τον Μαικλ Τζάκσον ή για την ακρίβεια τον άνθρωπο που είχε μάθει στον Τζακσον τις φιγούρες. Μετά απο ένα χρόνο (κι ένα σεισμό που ποτέ δεν καταλάβαμε) εμφανιζόταν μπροστά μας η ροζ πάουερ ρέιντζερ. Νομίζω σε αυτά τα 10 χρόνια περίπου είχαμε γνωρίσει και την Ζήνα αλλά και τον Σπάιντερμαν (βλέπε ξάδερφος Χριστίνας). Οτι θα ήταν ξαδέρφια ο Σπάιντερμαν με τη Ζήνα ούτε ο Σπίλμπεργκ στα πιο τρελά του όνειρα δεν το έχει δει.

...και είναι άλλα τόσα που θυμάμαι κι άλλα τόσα που ξεχνάω. Τα σημαντικότερα όμως που μας κάνουν να γελάμε ασταμάτητα είναι εδω μέσα. Enjoy!

READ MORE - Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου αδερφή, Πόπη

Ο θάνατος σου, η ζωή μου...

Ήταν εμφανές οτι απο την πρώτη κιόλας μέρα που προστέθηκε η έννοια του ριάλιτι σόου (δηλαδή, ενός θεάματος που βασίζεται στην πραγματικότητα) στην ορολογία της τηλεόρασης, η τηλεόραση θα στήριζε το μεγαλύτερο μέρος της βιωσιμότητάς της πάνω σε αυτό.

Ο «Μεγάλος Αδερφός» ήταν η αρχή μιας περίεργης ομολογουμένως συνήθειας, των τηλεθεατών να παρακολουθούν και της τηλεόρασης να προβάλλει καθημερινούς «ήρωες» κλεισμένους σε χώρους που παρακολουθούνται απο κάμερες.

Σήμερα όλή αυτή η κατάσταση έχει προχωρήσει ένα βήμα παρακάτω, με την νικήτρια του βρετανικού Big Brother, Τζέιντ Γκούντι να πουλάει τον επικείμενο θάνατό της στα μέσα και αυτά με τη σειρά τους να το εκμεταλλεύονται στο έπακρο.

[«Έζησα μπροστά στις κάμερες, ίσως να πεθάνω και μπροστά σε αυτές»]

Ας δούμε όμως την ιστορία απο την αρχή:

H 27χρονη Τζέιντ Γκούντι, που είχε κερδίσει στο αγγλικό big brother, έλαβε μέρος και στο αντίστοιχο Ινδικό παιχνίδι το 2008. Κάποια στιγμή την πήρε τηλέφωνο ο γιατρός της και της ανακοίνωσε ότι έχει καρκίνο και, αργότερα, μέσα στο παιχνίδι(!), δέχτηκε, με την παρότρυνση των παραγωγών και των μάνατζέρ της, να προβληθεί ζωντανά λεπτομερής ενημέρωση που θα της έκανε ο γιατρός της, τηλεφωνικά από την Αγγλία, για την κατάσταση της υγείας της και την προτεινόμενη από αυτόν θεραπευτική αγωγή. 

 Πράγματι, λοιπόν η Τζέιντ και μαζί της εκατομμύρια αιμοδιψείς τηλεθεατές άκουσαν τον γιατρό της να της λέει ότι έχει καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, ότι πρέπει να αρχίσει αμέσως θεραπεία (την οποία και περιέγραψε) και ότι δυστυχώς η πρόβλεψη δεν είναι καλή. «Θα επιζήσω;», τον ρώτησε σοκαρισμένη η κοπέλα. «Φοβάμαι πως όχι», απάντησε εκείνος. Την επόμενη, κιόλας, μέρα επέστρεψε στην Αγγλία, όπου βεβαίως και πάλι τα «λαϊκά» μίντια, με τη σύμπραξη των παρατρεχάμενών της, την περιέβαλαν ως «ηρωίδα» και δεν την άφησαν σε ησυχία.

Απο τότε η Τζέιντι Γκούντι αποφάσισε να πεθάνει όπως έμαθε και να ζεί: μέσω της δημοσιότητας. Χάνει τα μαλλιά της, κλαίει, πονάει, φωτογραφίζεται με τα παιδιά της, παντρεύεται σε ζωντανή σύνδεση με χορηγούς πολυεθνικές εταιρείες. Δημοσιοποιεί τις μεταστάσεις της αρρώστιας, κλείνει το ένα οικονομικό συμβόλαιο μετά το άλλο και εμπορεύεται τον επικείμενο θάνατό της με τα μίντια.

Η ίδια σε μια συνέντευξή της στην εφημερίδα Sun, το Φεβρουάριο του 2009 δήλωσε οτι «Έχω ζήσει ολόκληρη την ενήλικη ζωή μου μιλώντας για την ίδια τη ζωή μου. Η μόνη διαφορά είναι ότι μιλώ για το θάνατό μου τώρα. Έζησα μπροστά στις κάμερες, ίσως να πεθάνω και μπροστά σε αυτές. Και ξέρω ότι μερικοί άνθρωποι απεχθάνονται αυτό που κάνω αλλά σε αυτό το σημείο πραγματικά δεν με νοιάζει τι σκέφτονται όλοι οι άλλοι. Τώρα κάνω αυτό που θέλω εγώ».

Η κοινή γνώμη της Βρετανίας ενοχλήθηκε απο την απόφαση της 27χρονης να μετατρέψει σε ριάλιτι και τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της. Πολλοί ήταν εκείνοι που την κατηγόρησαν οτι εκμεταλλεύεται την ασθένειά της για να αποκτήσει περισσότερα χρήματα.

Ο Μαξ Κλίφορντ, εκπρόσωπος της τηλεοπτικής σταρ, υπερασπίστηκε την απόφασή της. «Κάνει τη ζωή της ριάλιτι για τρεις λόγους: πρώτον επειδή θέλει να αφήσει χρήματα στα παιδιά της, δεύτερον για να έχει κάτι να ασχοληθεί και να μη σκέπτεται την ασθένεια και τρίτον επειδή από τον περασμένο Αύγουστο που ανακοίνωσε το πρόβλημά της, ο αριθμός των γυναικών που υποβλήθηκαν σε τεστ Pap στη Βρετανία έχει αυξηθεί κατά 20%».

Σε ερώτηση της δημοσιογράφου, άν ακόμα την ακολουθούν οι κάμερες και αν καταγράφουν ακόμα όσα της συμβαίνουν η ίδια απάντησε οτι «Δεν μπορώ να τους έχω εδώ προς το παρόν επειδή δεν θέλω οι άνθρωποι να με βλέπουν σε αυτή την κατάσταση που είμαι τώρα και επιπλέον δεν έχω τη δύναμη για να μιλήσω σε κανέναν».

Τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης όμως δεν σταματάνε πλεόν πουθενά καθώς αυτή η τραγική ιστορία τους έχει βοηθήσει με τα νούμερα τηλεθέασης και αναγνωσιμότητας.

Μάλιστα το περιοδικό ΟΚ που έχει και την αποκλειστικότητα οσο αφορά τον επικείμενο θάνατο της 27χρονης, δημοσίευσε μέσα στο Μάρτιο ένα ολόκληρο τεύχος αφιερωμένο στη μνήμη της Jade Goody χωρίς...να έχει πεθάνει ακόμα! Κάποιοι άλλοι εμπλούτισαν αυτή την ιστορία με μια νέα (!) ιδέα. Το να στοιχηματίσουν για την μέρα θανάτου της κοπέλας με έπαθλο ένα iphone.

Όλα τα παραπάνω λοιπόν είναι το αποτέλεσμα (σε υπερβολικό βαθμό) τριών πραγμάτων: της απληστίας των ανθρώπων που είναι ικανοί να πουλήσουν την προσωπική τους ζωή για λίγα χρήματα ή για λίγα λεπτά δημοσιότητας, της υπερ-προσπάθειας των μέσων να επιβιώσουν με κάθε δυνατό τρόπο και της περιέργειας των τηλεθεατών να δουν κάθε φορά κάτι καινούργιο που θα φέρει η τηλεόραση μέσα στα σπίτια τους, ακόμα κι αν αυτός είναι ο θάνατος ενός συνανθρώπου, απλά με το πάτημα ενός κουμπιού. Σε αυτά τα τρία στοιχεία βασίζεται και ολόκληρη η λογική των ριάλιτι.

Άραγε η εξέλιξη αυτών των ρεάλιτι σόου να είναι το σενάριο που αντικρύσαμε για πρώτη φορά το 1998 στην ταινία «The Truman Show», όπου ο κόσμος παρακολουθούσε την γέννηση, την πορεία της ζωής και τον επικείμενο θάνατο ενός ανθρώπου 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, μέσα σε ένα τεχνητό κόσμο φτιαγμένο απο κομπάρσους και καταναλωτικά προϊόντα?

Τότε αυτά τα σόου θα υποστηρίζουν με καμάρι τον τίτλο του ριάλιτι – του πραγματικού.

READ MORE - Ο θάνατος σου, η ζωή μου...

Η γλώσσα του σώματος και οι πολιτικοί

[Άλλα λέω, άλλα κάνω κι άλλα εννοώ, λέει ο Χατζηγιάννης σε ένα τραγούδι του γεγονός που δεν αποκλίνει και πολύ της πραγματικότητας]

Πολλές φορές οι άνθρωποι λένε κάτι διαφορετικό απο αυτό που σκέφτονται και σε κάτι τέτοιες στιγμές είναι που το σώμα μας προδίδει. Οι υποστηρικτές της μη-λεκτικής επικοινωνίας (γλώσσας του σώματος, των χεριών, του προσώπου) υπολογίζουν ότι στην καθημερινή μας επικοινωνία με τους συνανθρώπους μας βρισκόμαστε αντιμέτωποι κατά μέσο όρο με 1 ψέμα κάθε πέντε λεπτά της ώρας!

Φανταστείτε λοιπόν οτι αυτό το ποσοστό αυξάνεται όταν παρακολουθούμε τους πολιτικούς, που όσο να πεις έχουν μια έφεση παραπάνω στην ψευδολογία γι’ αυτό και «διδάσκονται» καλύτερα απ’ όλους την τέχνη της γλώσσας του σώματος.

[Η γλώσσα του σώματος ασκεί μεγαλύτερη επιρροή στην έννοια ενός μηνύματος κατα 55%]

Βέβαια όσο και να εκπαιδευτεί κάποιος για να ελέγξει τις κινήσεις του σώματος του δεν θα μπορέσει να συντονίσει εντελώς τις χειρονομίες και τις εκφράσεις που παίρνει το πρόσωπό του όταν μιλάει και, κυρίως, όταν λέει ψέματα και προσπαθεί να τα καλύψει.


Μάλιστα μια μελέτη του UCLA διαπίστωσε οτι η γλώσσα του σώματος και οι εκφράσεις του προσώπου ασκούν μεγαλύτερη επιρροή στην έννοια ενός μηνύματος κατα 55%, ακολουθούμενη από τον τόνο της φωνής με 38% και τις λέξεις με μόλις 7%. Αυτό σημαίνει οτι οι πράξεις όχι απλώς μιλούν δυνατότερα από τα λόγια, αλλά μπορούν να τα εκμηδενίσουν εντελώς.


Σχετική έρευνα* στους φοιτητές της κατεύθυνσης Διαφήμιση και Δημόσιες σχέσεις, του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, έδειξε οτι μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε τα βασικά μηνύματα που μας περνάει η γλώσσα του σώματος (χέρι στο πηγούνι = βαρεμάρα, σταυρωμένα χέρια μπροστά απο το στήθος = αμυντική στάση, κ.α.) όταν όμως το σώμα του ομιλητή βρίσκεται σε φανερό σημείο, όπου ο ομιλητής δεν μπορεί να ελέγξει πλήρως όλα τα μέλη του σώματος του ταυτόχρονα. Αντίθετα, οι κινήσεις των χεριών είναι αυτές σύμφωνα με την έρευνα που θα λέγαμε οτι μπλέκουν το σκηνικό της κατανόησης των μηνυμάτων.


Κάπως έτσι εξηγείται και το γεγονός οτι οι πολιτικοί προτιμούν να στέκονται πίσω απο έδρανα ή απο τα stands κατα τη διάρκεια της ομιλίας τους, ώστε να ελέγχουν καλύτερα τις κινήσεις των χεριών και να καλύπτονται τα υπόλοιπα μέρη το σώματος.

Περιπτώσεις πολιτικών

Πρώτη και καλύτερη (!) περίπτωση αυτή του George Bush Junior, του οποίου μάλιστα το χαμόγελο αποτελεί και μια κατηγορία απο μόνο του. Σύμφωνα με επιστημονική εξήγηση έχει αποδειχθεί οτι οι Τεξανοί είναι οι άνθρωποι που χαμογελούν περισσότερο απο τους υπόλοιπους αμερικάνους. Το μειδίαμα του George Bush (βλ. φωτογραφία), που το έχουμε συναντήσει ουκ ολίγες φορές υποδηλώνει αυτή την έμφυτη τάση.

Μια ενδιαφέρουσα περίπτωση αποτελεί και ο Τόνι Μπλερ, ο οποίος ασυνείδητα κουνάει το μικρό δαχτυλάκι του χεριού του όποτε ένας αντίπαλος τον κάνει να νιώθει άγχος. Εξάλλου, όταν απειλείται αγγίζει το στομάχι του, μια χειρονομία που σύμφωνα με τους ψυχολόγους επαναφέρει πίσω στην παιδική του ηλικία.

Μπορούμε να αναφερθούμε και στα πιο οικεία πρόσωπα της ελληνικής πολιτικής σκηνής ξεκινώντας απο τον πρωθυπουργό της χώρας, Κωνσταντίνο Καραμανλή, που το «προφίλ» του έχει σχηματιστεί απο τις πολύ έντονες και κατηγορηματικές κινήσεις των χεριών του που υποδηλώνουν ωστόσο μια τάση να φανεί πειστικός για αυτά που λέει. Η κίνηση στα χέρια, όπως λένε και οι γνώστες της γλώσσας του σώματος, είναι κι ένα πολιτικό τρικ που αποτελεί προσπάθεια μεταφοράς της προσοχής του ακροατή στα προτεταμένα χέρια για αποφυγή εντοπισμού εκφράσεων του προσώπου που μπορεί να εντοπισθεί ότι υποδηλώνουν πως ο ομιλητής ψεύδεται.

Κι απο την αντίθετη όχθη έχουμε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Γιώργο Παπανδρέου, που οι κινήσεις του δείχνουν πιο καλά σκηνοθετημένες και μελετημένες, καθώς το σφίξιμο του καρπού όσων συναντάει με τα δυο του χέρια, αλλά και οι ελεγχόμενες και ήπιες κινήσεις των χεριών του όταν μιλάει θέλουν να περάσουν ένα μήνυμα ασφάλειας προς το κοινό και εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό του.

[είμαστε αυτό που φαινόμαστε, όχι αυτό που λέμε – Δαρβίνος]

Στην γλώσσα του σώματος αποδίδονται πολύ συχνά οι αποτυχίες αλλά και οι επιτυχίες διευθυντικών στελεχών και πολιτικών προσώπων, καθώς όπως σοφά είχε πει ο Δαρβίνος «είμαστε αυτό που φαινόμαστε, όχι αυτό που λέμε», πράγμα που σημαίνει οτι και να θέλουμε να κρύψουμε την αλήθεια το σώμα μας θα την μεταφέρει προς τα έξω έτσι κι αλλιώς.

READ MORE - Η γλώσσα του σώματος και οι πολιτικοί

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις...

...ή ακόμα καλύτερα, ένα σκίτσο ισοδυναμεί με ένα άρθρο στην περίπτωση των γελοιογράφων.

Η πολιτική γελοιογραφία λέγεται ότι είναι δημοσιογραφία με άλλα εκφραστικά μέσα. Κι έτσι είναι. Δεν υπάρχει απόλυτος διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Πολλά από τα σκίτσα που έχουμε δει, είτε σκέτα είτε με συμπυκνωμένη γραφή θα μπορούσαν να είχαν γίνει θαυμάσια κείμενα. Βέβαια η γελοιογραφία ως τέχνη θεωρείται πιο προοδευτική. Το αιχμηρό και καυστικό ύφος που χρησιμοποιείται και πηγάζει μέσα από τη γελοιογραφία δεν αφήνει περιθώρια αποστασιοποίησης ή συντηρητισμού στον γελοιογράφο.

Ο γελοιογράφος αποτελεί έναν άγρυπνο παρατηρητή των πολιτικών και κοινωνικών γεγονότων. Μέσα από την γελοιογραφία που δημιουργεί παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή ενός ζητήματος, καταγράφει με εύστοχο και ευχάριστο τρόπο την επικαιρότητα και αναδεικνύει θέματα, ενώ παράλληλα επιδιώκει μέσα από τη δουλειά του να κάνει την κοινωνία να σκεφτεί και να ενεργήσει γρηγορότερα, χωρίς συμβατικότητες που επιβάλλει η καθημερινή ζωή στους ανθρώπους. Το αναγκαίο όπλο ενός γελοιογράφου είναι να μιλάει με τη γλώσσα του λαού. Να εκφράζει μέσα από τα σκίτσα του όχι μόνο τις δικές του ιδέες αλλά και τις απόψεις των αναγνωστών του σχετικά με τα ζητήματα και τις εξελίξεις.

Ο Ανδρέας Πετρουλάκης, αυτοδίδακτος γελοιογράφος, ξεκινώντας το 1985 από το «Βήμα» κατάφερε μέσα από τις σελίδες της «Αυγής» και της «Καθημερινής» να διεκδικήσει το δικό του χώρο στη ελληνική πολιτική γελοιογραφία Το ιδιαίτερο στοιχείο που χαρακτηρίζει τα σκίτσα του είναι η ικανότητα να ξετυλίγει, εκτός από την καταγραφή της επικαιρότητας, και έναν αιχμηρό και σουρεαλιστικό πολιτικό λόγο. Εκτός όμως από αυτήν την ικανότητα ο Πετρουλάκης δίνει την απαιτούμενη βαρύτητα και στο... αστείο της υπόθεσης. 

Το δύσκολο έργο του να ξετρυπώσεις χαμόγελο και γέλιο, σε υποθέσεις που είναι περισσότερο για κλάματα.

READ MORE - Μια εικόνα, χίλιες λέξεις...