Η παγίδα της συγκυβέρνησης

Το σαββατοκύριακο (5/6-11-2011) που μας πέρασε, με τη βοήθεια των καναλιών, είδαμε τι πραγματικά σημαίνει «θέατρο του παραλόγου». Ένας πρωθυπουργός, από το πουθενά, ανακοινώνει δημοψήφισμα, με δική του πρωτοβουλία (;) και σείεται η Ευρώπη. Χρονικά, ακολουθεί το ραντεβού στις Κάννες, η επίπληξη των Ευρωπαίων εταίρων μας για όσα ανακοινώνονται χωρίς την έγκρισή τους, η επιστροφή του πρωθυπουργού στην Ελλάδα, οι πιέσεις προς την αντιπολίτευση (Ν.Δ.) για «κυβέρνηση σωτηρίας», το δημοψήφισμα που δεν έγινε (ούτε πρόκειται) ποτέ, το ναι/όχι του Σαμαρά και τελικώς, οι συζητήσεις υπό το άγρυπνο (!) βλέμμα του Προέδρου της Δημοκρατίας για τα πρόσωπα μιας γιαλαντζί κυβέρνησης, που όμως θα έχει τη δυνατότητα να υπογράφει νέα μέτρα και νέες συμβάσεις, έως ότου φτάσουμε στις εκλογές του Φεβρουαρίου.

Το συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω ένα: Καλύτερα δεν μπορούσαν να ευνοηθούν οι δανειστές! Τα πράγματα οδηγήθηκαν ακριβώς εκεί που επιθυμούσαν οι ίδιοι. Από τον Ιούλιο, επέμεναν να τονίζουν την ανάγκη για αλληλεγγύη και ψήφο εμπιστοσύνης από την αντιπολίτευση. Το χρέος, βλέπετε, θεωρείται απεχθές και το μνημόνιο, οι συμβάσεις και όσα έχουν υπογράψει, αντισυνταγματικά. Έτσι, φτάσαμε στο σημείο της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, όπου θα εξασφαλιστούν οι 180+ ψήφοι του «υπερ-κειμένου» που θα έρθει στη Βουλή και θα νομιμοποιεί όλα τα προηγούμενα.

Από εκεί και πέρα, δεν γνωρίζω αν οποιαδήποτε κυβέρνηση ακολουθήσει μετά τις εκλογές θα έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει τη συνταγματικότητα των συμβάσεων (αν και με αυτά που διαβάζουμε στο Κουτί της Πανδώρας http://www.koutipandoras.gr/?p=11347 πολύ αμφιβάλλω). Αυτός είναι και ο λόγος της διήμερης αναταραχής που επικράτησε στο άκουσμα του δημοψηφίσματος και των πιθανών εκλογών πριν τις... τελευταίες υπογραφές.

Το ΠΑΣΟΚ θεωρείται ήδη «καμένο χαρτί». Ο Τιτανικός του βυθίζεται και το θέμα είναι ποιους παίρνει μαζί. Οι επιλογές του κ. Σαμαρά, δύο. Είτε θα τους ακολουθήσει στον πάτο, βάζοντας την υπογραφή του στη συνεργασία και σε όσα ακολουθήσουν, είτε θα διαφωνήσει, θα κάνει ένα βήμα πίσω για να διαφυλάξει την κυριαρχία του κόμματος του στις επερχόμενες εκλογές (που τόσο λαχταρά!).

Αυτά τα λίγα, για όσους συνεχίζουν να μιλούν για φώτα και τούνελ…

(Υ.Γ. Το μεγαλύτερο ερώτημα μου είναι το εξής: Αξίζει να παλεύουν οι μισές χώρες για τη διάσωση του ευρώ, ενώ οι άλλες (ισχυρές) μισές σχεδιάζουν μέχρι και Plan B για ενδεχόμενη διάλυση της Ευρωζώνης;;;)

READ MORE - Η παγίδα της συγκυβέρνησης

Παραλήρημα Vol. 2

Διαβάζεις, ακούς, ενημερώνεσαι καθημερινά για την οικονομική κατάσταση της χώρας και απελπίζεσαι. Παρακολουθείς στο καπάκι και τις δηλώσεις απο τον Γιωργάκη και τους παρατρεχάμενους του κι εκεί είναι που παρακαλάς να έρθει πιο γρήγορα η καταστροφή του κόσμου. Αρχίζεις και σιχτιρίζεις τους Μάγια που δεν σταμάτησαν το ημερολόγιο τους στο 2011 (!)

Δεν το βάζεις όμως  κάτω. Ψάχνεις σε όλα τα κανάλια να βρεις μια ελπίδα, να πιαστείς απο κάπου. Αναζητάς μανιωδώς τον Λιακόπουλο. Δε μπορεί, όλο και κάποια πληροφορία θα έχει να μας δώσει απο τον Γερο – Παïσιο. Σαν χθες θυμάσαι να φωνάζει όπως τα αδέρφια Γεωργιάδη, γεμάτος δικαίωση, για τα όσα έχει γράψει στα βιβλία του.  Χάθηκε κι αυτός. Τουλάχιστον ας έβγαινε να μας πει οτι η Μέρκελ είναι Βριλ. Οτι το Ν στο ΔΝΤ έχει 100% σχέση με τους Νεφελίμ και μόνο σκοπό έχουν να φάνε τους κόπους μας (γιατί το συνηθίζουν άλλωστε). Να μας λύσει την απορία βρε αδερφέ, γιατί ο δικός μας ο πρωθυπουργός δεν άφησε την κόκκινη αρκούδα να ξυπνήσει? Να επιβεβαιώσει έστω, οτι αυτοί που κυβερνούν τόσα χρόνια την Ελλάδα είναι αποτυχημένες διασταυρώσεις Ελοχίμ και Νεφελίμ. Να μας απαντήσει (εκτός απο το «ποιός μας έδωσε τη γνώση για την πυρηνική φυσική») ποιός μας έδωσε απλόχερα τόση μαλακία και γιατί είναι το μοναδικό αγαθό που διαχειριζόμαστε άψογα?

Και στο τέλος να μας καθησυχάσει λέγοντας οτι η ΕΛ-λάδα θα γίνει πάλι πρώτη όταν στο τιμόνι της βρεθεί κάποιος που το όνομά του θα αρχίζει απο ΕΛ (τίποτα δεν είναι τυχαίο...) και θα είναι και παχουλός ώστε να συμβολίζει την ευμάρεια!

    Περασμένα (τηλεοπτικά) μεγαλεία! Τουλάχιστον βγες άνθρωπε να δώσεις κανένα κωνσταντινάτο δώρο. Σε χαλεπούς καιρούς ζούμε...

READ MORE - Παραλήρημα Vol. 2

Παραλήρημα

«Ταξιδεύοντας εγώ από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα, από σύσκεψη σε σύσκεψη, συνάντηση σε συνάντηση, διαπραγμάτευση σε διαπραγμάτευση, πολλές φορές ένιωσα αυτό που λένε, τη μοναξιά της εξουσίας…»  - Γ. Παπανδρέου (ο τζούνιορ)

Αυθόρμητη κατάθεση ψυχής από έναν ισχυρό άνδρα. Λόγια που συγκλονίζουν. Έτσι αυθόρμητα σκέφτηκα κι εγώ χθες το βράδυ και είπα να προσευχηθώ ακόμα και στο Θεό και να τον ευχαριστήσω που δεν είμαι εγώ Πρωθυπουργός (ή κάποια με εξουσία).

Αρχικά γέλασα. Μετά όμως αναλογίστηκα πόσο δίκιο έχει αυτός ο άνθρωπος (αυτός). Πόσο τυχερή είμαι που δεν θα πω ούτε καλημέρα στον 14^ο ή στον 13^ο μισθό (δεν είχα ποτέ ιδιαίτερες βλέψεις να μπω στο δημόσιο αλλά κάπως πρέπει να ταυτιστώ με όλους τους τομείς). Τα λεφτά άλλωστε δεν φέρνουν την ευτυχία (βέβαια φέρνουν την επιβίωση εδώ που φτάσαμε αλλά δεν είναι της παρούσης). Πόσο τυχερή είμαι που θα ζήσω τη στιγμή όπου θα μειωθούν τα επιδόματα, θα αυξηθούν οι φόροι, οι ομαδικές απολύσεις θα γίνουν της μόδα (καθώς είναι αρκετά μπανάλ να φεύγει μόνο το 2% από τις επιχειρήσεις) και γενικά δεν θα έχεις και κανένα δικαίωμα να παραπονεθείς για όλα αυτά. Δεν θα σε ακούσει κανείς. Στο μόνο που θα μπορείς να διαμαρτυρηθείς θα είναι ο/η άντρας/γυναίκα σου κι αυτό αν είσαι τυχερός και έχεις βρει κάποιον/α πριν τα 50 σου, που θα έχεις αποφασίσεις να αφήσεις την πατρική στέγη και να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου…

Στο θέμα μας όμως. Γενικά η τύχη μου χτύπησε την πόρτα. Και την ευχαριστώ που το έκανε. Τι να την κάνω την εξουσία? Να έχω να κουβαλάω και τη μοναξιά της σαν τσαντάκι? Δεν λέει καθόλου… 

Εικόνα: la-decadance.deviantart.com

READ MORE - Παραλήρημα

Η γλώσσα του σώματος και οι πολιτικοί

[Άλλα λέω, άλλα κάνω κι άλλα εννοώ, λέει ο Χατζηγιάννης σε ένα τραγούδι του γεγονός που δεν αποκλίνει και πολύ της πραγματικότητας]

Πολλές φορές οι άνθρωποι λένε κάτι διαφορετικό απο αυτό που σκέφτονται και σε κάτι τέτοιες στιγμές είναι που το σώμα μας προδίδει. Οι υποστηρικτές της μη-λεκτικής επικοινωνίας (γλώσσας του σώματος, των χεριών, του προσώπου) υπολογίζουν ότι στην καθημερινή μας επικοινωνία με τους συνανθρώπους μας βρισκόμαστε αντιμέτωποι κατά μέσο όρο με 1 ψέμα κάθε πέντε λεπτά της ώρας!

Φανταστείτε λοιπόν οτι αυτό το ποσοστό αυξάνεται όταν παρακολουθούμε τους πολιτικούς, που όσο να πεις έχουν μια έφεση παραπάνω στην ψευδολογία γι’ αυτό και «διδάσκονται» καλύτερα απ’ όλους την τέχνη της γλώσσας του σώματος.

[Η γλώσσα του σώματος ασκεί μεγαλύτερη επιρροή στην έννοια ενός μηνύματος κατα 55%]

Βέβαια όσο και να εκπαιδευτεί κάποιος για να ελέγξει τις κινήσεις του σώματος του δεν θα μπορέσει να συντονίσει εντελώς τις χειρονομίες και τις εκφράσεις που παίρνει το πρόσωπό του όταν μιλάει και, κυρίως, όταν λέει ψέματα και προσπαθεί να τα καλύψει.


Μάλιστα μια μελέτη του UCLA διαπίστωσε οτι η γλώσσα του σώματος και οι εκφράσεις του προσώπου ασκούν μεγαλύτερη επιρροή στην έννοια ενός μηνύματος κατα 55%, ακολουθούμενη από τον τόνο της φωνής με 38% και τις λέξεις με μόλις 7%. Αυτό σημαίνει οτι οι πράξεις όχι απλώς μιλούν δυνατότερα από τα λόγια, αλλά μπορούν να τα εκμηδενίσουν εντελώς.


Σχετική έρευνα* στους φοιτητές της κατεύθυνσης Διαφήμιση και Δημόσιες σχέσεις, του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, έδειξε οτι μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε τα βασικά μηνύματα που μας περνάει η γλώσσα του σώματος (χέρι στο πηγούνι = βαρεμάρα, σταυρωμένα χέρια μπροστά απο το στήθος = αμυντική στάση, κ.α.) όταν όμως το σώμα του ομιλητή βρίσκεται σε φανερό σημείο, όπου ο ομιλητής δεν μπορεί να ελέγξει πλήρως όλα τα μέλη του σώματος του ταυτόχρονα. Αντίθετα, οι κινήσεις των χεριών είναι αυτές σύμφωνα με την έρευνα που θα λέγαμε οτι μπλέκουν το σκηνικό της κατανόησης των μηνυμάτων.


Κάπως έτσι εξηγείται και το γεγονός οτι οι πολιτικοί προτιμούν να στέκονται πίσω απο έδρανα ή απο τα stands κατα τη διάρκεια της ομιλίας τους, ώστε να ελέγχουν καλύτερα τις κινήσεις των χεριών και να καλύπτονται τα υπόλοιπα μέρη το σώματος.

Περιπτώσεις πολιτικών

Πρώτη και καλύτερη (!) περίπτωση αυτή του George Bush Junior, του οποίου μάλιστα το χαμόγελο αποτελεί και μια κατηγορία απο μόνο του. Σύμφωνα με επιστημονική εξήγηση έχει αποδειχθεί οτι οι Τεξανοί είναι οι άνθρωποι που χαμογελούν περισσότερο απο τους υπόλοιπους αμερικάνους. Το μειδίαμα του George Bush (βλ. φωτογραφία), που το έχουμε συναντήσει ουκ ολίγες φορές υποδηλώνει αυτή την έμφυτη τάση.

Μια ενδιαφέρουσα περίπτωση αποτελεί και ο Τόνι Μπλερ, ο οποίος ασυνείδητα κουνάει το μικρό δαχτυλάκι του χεριού του όποτε ένας αντίπαλος τον κάνει να νιώθει άγχος. Εξάλλου, όταν απειλείται αγγίζει το στομάχι του, μια χειρονομία που σύμφωνα με τους ψυχολόγους επαναφέρει πίσω στην παιδική του ηλικία.

Μπορούμε να αναφερθούμε και στα πιο οικεία πρόσωπα της ελληνικής πολιτικής σκηνής ξεκινώντας απο τον πρωθυπουργό της χώρας, Κωνσταντίνο Καραμανλή, που το «προφίλ» του έχει σχηματιστεί απο τις πολύ έντονες και κατηγορηματικές κινήσεις των χεριών του που υποδηλώνουν ωστόσο μια τάση να φανεί πειστικός για αυτά που λέει. Η κίνηση στα χέρια, όπως λένε και οι γνώστες της γλώσσας του σώματος, είναι κι ένα πολιτικό τρικ που αποτελεί προσπάθεια μεταφοράς της προσοχής του ακροατή στα προτεταμένα χέρια για αποφυγή εντοπισμού εκφράσεων του προσώπου που μπορεί να εντοπισθεί ότι υποδηλώνουν πως ο ομιλητής ψεύδεται.

Κι απο την αντίθετη όχθη έχουμε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Γιώργο Παπανδρέου, που οι κινήσεις του δείχνουν πιο καλά σκηνοθετημένες και μελετημένες, καθώς το σφίξιμο του καρπού όσων συναντάει με τα δυο του χέρια, αλλά και οι ελεγχόμενες και ήπιες κινήσεις των χεριών του όταν μιλάει θέλουν να περάσουν ένα μήνυμα ασφάλειας προς το κοινό και εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό του.

[είμαστε αυτό που φαινόμαστε, όχι αυτό που λέμε – Δαρβίνος]

Στην γλώσσα του σώματος αποδίδονται πολύ συχνά οι αποτυχίες αλλά και οι επιτυχίες διευθυντικών στελεχών και πολιτικών προσώπων, καθώς όπως σοφά είχε πει ο Δαρβίνος «είμαστε αυτό που φαινόμαστε, όχι αυτό που λέμε», πράγμα που σημαίνει οτι και να θέλουμε να κρύψουμε την αλήθεια το σώμα μας θα την μεταφέρει προς τα έξω έτσι κι αλλιώς.

READ MORE - Η γλώσσα του σώματος και οι πολιτικοί