Πράσινη ζώνη για να διακρίνει τα μαλακότερα ελαστικά το 2009

Η Formula 1 επιστρέφει στα μαλακά ελαστικά αυτή τη χρονιά, μετά απο 11 σεζόν με αυλακωμένα ελαστικά αυτοκινήτου. Αυτή η αλλαγή σημαίνει οτι ο επίσημος προμηθευτής ελαστικών, η Bridgestone, έπρεπε να αλλάξει τη μέθοδό του διακριτικού που χρησιμοποιούσε για να μαρκάρει το μαλακότερο απο τις δύο ενώσεις που χρησιμοποιούνται σε κάθε αγώνα.

Αντί ενός λευκού χαρακώματος, η πλευρά του ελαστικού θα μαρκαριστεί με μια πράσινη ταινία, όχι μόνο για να καθιστά τη μαλακότερη ένωση διακριτή στους θεατές, αλλά και για να δηλώνει τη συνεχή υποστήριξη της Bridgestone στην καμπάνια της FIA για πράσινα αυτοκίνητα.

Υπάρχει επίσης μια αλλαγή στη λογική κατανομής ελαστικών. Για τις δύο προηγούμενες σεζόν, η Bridgestone είχε παρουσιάσει δυο διαδοχικές ενώσεις, απο την γκάμα των τεσσάρων λαστιχένιων ενώσεων της, σε κάθε εκδήλωση. Για το 2009 θα ισχύει το αντίθετο στους περισσότερους αγώνες.

Ο διευθυντής του τμήματος ανάπτυξης αγωνιστικών ελαστικών της Bridgestone, Hirohide Hamashima εξήγησε ότι «Προσπαθήσαμε να έχουμε ένα ελαστικό που να έχει μια γρήγορη προθέρμανση και να αποδίδει ένα γρήγορο γύρο άμεσα και ένα άλλο ελαστικό που να έχει υψηλότερη γκάμα λειτουργίας, ώστε να μην δίνει μερικούς γρήγορους χρόνους, αλλά να δίνει μια πολύ συνεπή και ανθεκτική απόδοση όταν χρειάζεται και στη θερμοκρασία που λειτουργεί».

«Φυσικά, υποκείμεθα σε πολλές μεταβλητές όπως για παράδειγμα τα διαφορετικά μονοθέσια και οι οδηγοί, για να μην αναφέρουμε τον καιρό, ο οποίος ήταν κύριος παράγοντας το 2008. Ελπίζουμε οτι η αλλαγή στις κατανομές θα δώσει στους ανταγωνιστές μια καλή πρόκληση και στους θεατές ένα συναρπαστικό αγώνα».
Οι ενώσεις απο μόνες τους είναι καινούργιες, λόγω των διαφορετικών απαιτήσεων των λείων ελαστικών σε σύγκριση με τα ελαστικά με αυλακώσεις. Παρ’ όλα αυτά θα διατηρήσουν τα ίδια ονόματα (σκληρό, μέσο, μαλακό και εξαιρετικά μαλακό). Δεν υπάρχει καμία αλλαγή στα βρόχινα και για ακραία καιρικά φαινόμενα ελαστικά, τα οποία θα παρουσιαστούν σε όλες τις εκδηλώσεις σε περίπτωση δυσμενούς καιρού.

Πηγή: Επίσημο site formula 1 - http://www.formula1.com - δημοσίευση άρθρου 26/02/09

READ MORE - Πράσινη ζώνη για να διακρίνει τα μαλακότερα ελαστικά το 2009

Η γλώσσα του σώματος και οι πολιτικοί

[Άλλα λέω, άλλα κάνω κι άλλα εννοώ, λέει ο Χατζηγιάννης σε ένα τραγούδι του γεγονός που δεν αποκλίνει και πολύ της πραγματικότητας]

Πολλές φορές οι άνθρωποι λένε κάτι διαφορετικό απο αυτό που σκέφτονται και σε κάτι τέτοιες στιγμές είναι που το σώμα μας προδίδει. Οι υποστηρικτές της μη-λεκτικής επικοινωνίας (γλώσσας του σώματος, των χεριών, του προσώπου) υπολογίζουν ότι στην καθημερινή μας επικοινωνία με τους συνανθρώπους μας βρισκόμαστε αντιμέτωποι κατά μέσο όρο με 1 ψέμα κάθε πέντε λεπτά της ώρας!

Φανταστείτε λοιπόν οτι αυτό το ποσοστό αυξάνεται όταν παρακολουθούμε τους πολιτικούς, που όσο να πεις έχουν μια έφεση παραπάνω στην ψευδολογία γι’ αυτό και «διδάσκονται» καλύτερα απ’ όλους την τέχνη της γλώσσας του σώματος.

[Η γλώσσα του σώματος ασκεί μεγαλύτερη επιρροή στην έννοια ενός μηνύματος κατα 55%]

Βέβαια όσο και να εκπαιδευτεί κάποιος για να ελέγξει τις κινήσεις του σώματος του δεν θα μπορέσει να συντονίσει εντελώς τις χειρονομίες και τις εκφράσεις που παίρνει το πρόσωπό του όταν μιλάει και, κυρίως, όταν λέει ψέματα και προσπαθεί να τα καλύψει.


Μάλιστα μια μελέτη του UCLA διαπίστωσε οτι η γλώσσα του σώματος και οι εκφράσεις του προσώπου ασκούν μεγαλύτερη επιρροή στην έννοια ενός μηνύματος κατα 55%, ακολουθούμενη από τον τόνο της φωνής με 38% και τις λέξεις με μόλις 7%. Αυτό σημαίνει οτι οι πράξεις όχι απλώς μιλούν δυνατότερα από τα λόγια, αλλά μπορούν να τα εκμηδενίσουν εντελώς.


Σχετική έρευνα* στους φοιτητές της κατεύθυνσης Διαφήμιση και Δημόσιες σχέσεις, του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, έδειξε οτι μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε τα βασικά μηνύματα που μας περνάει η γλώσσα του σώματος (χέρι στο πηγούνι = βαρεμάρα, σταυρωμένα χέρια μπροστά απο το στήθος = αμυντική στάση, κ.α.) όταν όμως το σώμα του ομιλητή βρίσκεται σε φανερό σημείο, όπου ο ομιλητής δεν μπορεί να ελέγξει πλήρως όλα τα μέλη του σώματος του ταυτόχρονα. Αντίθετα, οι κινήσεις των χεριών είναι αυτές σύμφωνα με την έρευνα που θα λέγαμε οτι μπλέκουν το σκηνικό της κατανόησης των μηνυμάτων.


Κάπως έτσι εξηγείται και το γεγονός οτι οι πολιτικοί προτιμούν να στέκονται πίσω απο έδρανα ή απο τα stands κατα τη διάρκεια της ομιλίας τους, ώστε να ελέγχουν καλύτερα τις κινήσεις των χεριών και να καλύπτονται τα υπόλοιπα μέρη το σώματος.

Περιπτώσεις πολιτικών

Πρώτη και καλύτερη (!) περίπτωση αυτή του George Bush Junior, του οποίου μάλιστα το χαμόγελο αποτελεί και μια κατηγορία απο μόνο του. Σύμφωνα με επιστημονική εξήγηση έχει αποδειχθεί οτι οι Τεξανοί είναι οι άνθρωποι που χαμογελούν περισσότερο απο τους υπόλοιπους αμερικάνους. Το μειδίαμα του George Bush (βλ. φωτογραφία), που το έχουμε συναντήσει ουκ ολίγες φορές υποδηλώνει αυτή την έμφυτη τάση.

Μια ενδιαφέρουσα περίπτωση αποτελεί και ο Τόνι Μπλερ, ο οποίος ασυνείδητα κουνάει το μικρό δαχτυλάκι του χεριού του όποτε ένας αντίπαλος τον κάνει να νιώθει άγχος. Εξάλλου, όταν απειλείται αγγίζει το στομάχι του, μια χειρονομία που σύμφωνα με τους ψυχολόγους επαναφέρει πίσω στην παιδική του ηλικία.

Μπορούμε να αναφερθούμε και στα πιο οικεία πρόσωπα της ελληνικής πολιτικής σκηνής ξεκινώντας απο τον πρωθυπουργό της χώρας, Κωνσταντίνο Καραμανλή, που το «προφίλ» του έχει σχηματιστεί απο τις πολύ έντονες και κατηγορηματικές κινήσεις των χεριών του που υποδηλώνουν ωστόσο μια τάση να φανεί πειστικός για αυτά που λέει. Η κίνηση στα χέρια, όπως λένε και οι γνώστες της γλώσσας του σώματος, είναι κι ένα πολιτικό τρικ που αποτελεί προσπάθεια μεταφοράς της προσοχής του ακροατή στα προτεταμένα χέρια για αποφυγή εντοπισμού εκφράσεων του προσώπου που μπορεί να εντοπισθεί ότι υποδηλώνουν πως ο ομιλητής ψεύδεται.

Κι απο την αντίθετη όχθη έχουμε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Γιώργο Παπανδρέου, που οι κινήσεις του δείχνουν πιο καλά σκηνοθετημένες και μελετημένες, καθώς το σφίξιμο του καρπού όσων συναντάει με τα δυο του χέρια, αλλά και οι ελεγχόμενες και ήπιες κινήσεις των χεριών του όταν μιλάει θέλουν να περάσουν ένα μήνυμα ασφάλειας προς το κοινό και εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό του.

[είμαστε αυτό που φαινόμαστε, όχι αυτό που λέμε – Δαρβίνος]

Στην γλώσσα του σώματος αποδίδονται πολύ συχνά οι αποτυχίες αλλά και οι επιτυχίες διευθυντικών στελεχών και πολιτικών προσώπων, καθώς όπως σοφά είχε πει ο Δαρβίνος «είμαστε αυτό που φαινόμαστε, όχι αυτό που λέμε», πράγμα που σημαίνει οτι και να θέλουμε να κρύψουμε την αλήθεια το σώμα μας θα την μεταφέρει προς τα έξω έτσι κι αλλιώς.

READ MORE - Η γλώσσα του σώματος και οι πολιτικοί

Euroleague 2007 - 2008: Παναθηναϊκός

Με το δεξί ξεκίνησε τις υποχρεώσεις του ο Παναθηναϊκός στο πρώτο παιχνίδι ελληνικού ενδιαφέροντος της φετινής διοργάνωσης της Ευρωλίγκα επικρατώντας με 78 – 51 της Ζαλγκίρις Καούνας την Τετάρτη (22/10) μέσα στο ΟΑΚΑ μπροστά σε 17.000 οπαδούς του τριφυλλιού. Η πρεμιέρα ιδανική για την ομάδα του τριφυλλιού αφού επέβαλε τον γρήγορο ρυθμό της μέσω της πιεστικής της άμυνας απο τα πρώτα λεπτά του αγώνα βρίσκοντας σε καλή μέρα τον Δημήτρη Διαμαντίδη (15) και τον Πέκοβιτς (14) που έδωσαν σημαντικές λύσεις μέσα και έξω απο το καλάθι.

Ο Παναθηναϊκός κράτησε τη διαφορά πάνω απο τους 15 πόντους σε ολόκληρο το διάστημα του αγώνα λειτουργώντας ιδανικά σε άμυνα και επίθεση εκτός απο το δεύτερο δεκάλεπτο του παιχνιδιού, όπου η Ζαλγκίρις με 12 επιθετικά ριμπάουντ κατάφερε με ένα σερί 2 – 18 να βάλει τον εαυτό της ξανά μέσα στο παιχνίδι και να απειλεί στο ημίχρονο τον Παναθηναϊκό (38 – 30).

Στο τρίτο δεκάλεπτο οι πράσινοι πήραν ξανά τον έλεγχο στα χέρια τους χτίζοντας και πάλι τη διαφορά πάνω απο τους 15 πόντους και κατάφεραν να κάνουν το τέταρτο δεκάλεπτο να μοιάζει με απλή τυπική διαδικασία (78 – 51).

Το νικητήριο αποτέλεσμα απέναντι στη Ζαλγκίρις Κάουνας αποτελεί ωστόσο ήδη παρελθόν για τον Παναθηναϊκό αφού παίκτες και τεχνική ηγεσία βρίσκονται στους ρυθμούς του αγώνα με την Μπαρτσελόνα. Έχοντας στη βαλίτσα τους την ισορροπία στο περιφερειακό παιχνίδι και την πιεστική τους άμυνα, στοιχεία που τους έδωσαν άλλωστε και την πολύτιμη νίκη στο πρώτο τους ευρωπαϊκό παιχνίδι, οι «πράσινοι» θα αντιμετωπίσουν την ομάδα των μπλαουγκράνα την Πέμπτη (30/10) σε έναν αγώνα εκτός έδρας που θα διεξαχθεί στο Παλάου Μπλαουγκράνα της Ισπανίας. Απών απο την αποστολή και πάλι θα είναι ο Βασίλης Σπανούλης αφού συνεχίζει να ταλαιπωρείται από τραυματισμό στο πέλμα με αποτέλεσμα να μην ενισχύσει την προσπάθεια του τριφυλλιού για τον δεύτερο αγώνα του στην Ευρώπη.

   
Απο την άλλη μεριά η Μπαρτσελόνα, η οποία έδειξε τις προθέσεις της απο τον πρώτο της αγώνα στη διοργάνωση της Ευρωλίγκα, κυριαρχόντας σε όλα τα σημεία του παιχνιδιού και σαρώνοντας με 82 – 54 τη Νανσί στη Γαλλία, δείχνει ικανή να φτάσει μέχρι το Βερολίνο. Ο Τσάβι Πασκουάλ θα έχει στη διάθεσή του όλα τα μεγάλα όπλα της ομάδας, με τον Ναβάρο τον Λάκοβιτς και τον Μπαζίλε να μοιράζουν πάσες - 12 συνολικά και απο τους τρείς παίκτες στον αγώνα με την Νανσί - και τον Ιλιασόβα να τις μετουσιώνει σε καλάθια.

Οι δύο ομάδες βρέθηκαν αντιμέτωπες στην ίδια διοργάνωση και το 2007 με τον Παναθηναϊκό στατιστικά να έχει το προβάδισμα στις μεταξύ τους αναμετρήσεις καθώς είχε νικήσει με 76 – 66 μέσα στην έδρα του και με 55 – 56 στην Ισπανία. Οι δύο αγώνες κρίθηκαν ουσιαστικά στα τελευταία λεπτά του αγώνα κάτι που αποδεικνύει την υπεροχή των δύο ομάδων και δίνει παράταση στην αγωνία μας μέχρι την Πέμπτη.

READ MORE - Euroleague 2007 - 2008: Παναθηναϊκός

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις...

...ή ακόμα καλύτερα, ένα σκίτσο ισοδυναμεί με ένα άρθρο στην περίπτωση των γελοιογράφων.

Η πολιτική γελοιογραφία λέγεται ότι είναι δημοσιογραφία με άλλα εκφραστικά μέσα. Κι έτσι είναι. Δεν υπάρχει απόλυτος διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Πολλά από τα σκίτσα που έχουμε δει, είτε σκέτα είτε με συμπυκνωμένη γραφή θα μπορούσαν να είχαν γίνει θαυμάσια κείμενα. Βέβαια η γελοιογραφία ως τέχνη θεωρείται πιο προοδευτική. Το αιχμηρό και καυστικό ύφος που χρησιμοποιείται και πηγάζει μέσα από τη γελοιογραφία δεν αφήνει περιθώρια αποστασιοποίησης ή συντηρητισμού στον γελοιογράφο.

Ο γελοιογράφος αποτελεί έναν άγρυπνο παρατηρητή των πολιτικών και κοινωνικών γεγονότων. Μέσα από την γελοιογραφία που δημιουργεί παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή ενός ζητήματος, καταγράφει με εύστοχο και ευχάριστο τρόπο την επικαιρότητα και αναδεικνύει θέματα, ενώ παράλληλα επιδιώκει μέσα από τη δουλειά του να κάνει την κοινωνία να σκεφτεί και να ενεργήσει γρηγορότερα, χωρίς συμβατικότητες που επιβάλλει η καθημερινή ζωή στους ανθρώπους. Το αναγκαίο όπλο ενός γελοιογράφου είναι να μιλάει με τη γλώσσα του λαού. Να εκφράζει μέσα από τα σκίτσα του όχι μόνο τις δικές του ιδέες αλλά και τις απόψεις των αναγνωστών του σχετικά με τα ζητήματα και τις εξελίξεις.

Ο Ανδρέας Πετρουλάκης, αυτοδίδακτος γελοιογράφος, ξεκινώντας το 1985 από το «Βήμα» κατάφερε μέσα από τις σελίδες της «Αυγής» και της «Καθημερινής» να διεκδικήσει το δικό του χώρο στη ελληνική πολιτική γελοιογραφία Το ιδιαίτερο στοιχείο που χαρακτηρίζει τα σκίτσα του είναι η ικανότητα να ξετυλίγει, εκτός από την καταγραφή της επικαιρότητας, και έναν αιχμηρό και σουρεαλιστικό πολιτικό λόγο. Εκτός όμως από αυτήν την ικανότητα ο Πετρουλάκης δίνει την απαιτούμενη βαρύτητα και στο... αστείο της υπόθεσης. 

Το δύσκολο έργο του να ξετρυπώσεις χαμόγελο και γέλιο, σε υποθέσεις που είναι περισσότερο για κλάματα.

READ MORE - Μια εικόνα, χίλιες λέξεις...

Ελευθερία λόγου: περιορισμένη ή μη?

24 Μαρτίου 2008, κι ενώ η Κίνα παρακολουθούσε την τελετή αφής της Ολυμπιακής φλόγας απο την κινεζική τηλεόραση, η αναμετάδοση διακόπηκε για μερικά δευτερόλεπτα, χωρίς καμία εξήγηση, λίγο μετά την έναρξη της ομιλίας του Λιου Τσι. Στο διάστημα αυτό, η κινεζική τηλεόραση μετέδωσε εικόνες αρχείου από την Ολυμπία και την αφή της ολυμπιακής φλόγας. Στο διάστημα αυτό όμως, στην πραγματικότητα, τρία μέλη της οργάνωσης «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα», διαδήλωναν για την ανεξαρτησία του Θιβέτ, αντιδρώντας στην κινεζική κυριαρχία.

Η κινεζική και η ελληνική κυβέρνηση καταδίκασαν το γεγονός και το χαρακτήρισαν ως «θλιβερό περιστατικό που δεν έχει καμία σχέση με το Ολυμπιακό πνεύμα». Από την άλλη μεριά όμως σε ανακοίνωση της οργάνωσης «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα» αναφέρεται οτι «Αν η Ολυμπιακή φλόγα είναι ιερή, τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ακόμη περισσότερο».

Με αφορμή το παραπάνω περιστατικό, λοιπόν, έρχεται στο επίκεντρο ένα ιστορικό δίλημμα – η ελευθερία του λόγου είναι απόλυτη ή έχει όρια?

Η ελευθερία της έκφρασης είναι ένα από τα κύρια ανθρώπινα δικαιώματα, μια έννοια σύμφωνα με την οποία καθένας είναι σε θέση να εκφραστεί ελεύθερα χωρίς περιορισμούς και λογοκρισία. Υπάρχουν όμως δύο πλευρές σε αυτό το ζήτημα. Η πρώτη πλευρά υποστηρίζει οτι οι άνθρωποι θα πρέπει να έχουν την άδεια για να πουν οτιδήποτε σκέφτονται ανεξάρτητα από την παράβαση που μπορεί να προκαλέσουν.

Στην πραγματικότητα όμως μετά βίας καθένας από αυτούς υποστηρίζει την απεριόριστη ελευθερία του να λέει κανείς ότι θέλει. Για παράδειγμα, οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας θα τρόμαζαν από την ακραία ελευθερία του λόγου στη Δανία, όπου οι ομάδες υπέρ των παιδόφιλων έχουν την άδεια να μιλήσουν χωρίς να τιμωρούνται. Αυτό το γεγονός είναι ένα αποτέλεσμα της ελευθερίας χωρίς όρια.

Από την άλλη πλευρά υποστηρίζεται οτι η ελευθερία του λόγου δεν θα πρέπει να είναι ανεξέλεγκτη καθώς ότι λέμε και ότι κάνουμε συνοδεύεται και από πραγματικές συνέπειες. Σε αυτή τη θεωρία ο κίνδυνος που παραμονεύει είναι η σύγχυση των λέξεων. Τα όρια της ελευθερίας του λόγου συχνά μετατρέπονται σε λογοκρισία και φίμωση απόψεων - όπως συνέβη και με το παραπάνω περιστατικό - με αποτέλεσμα να απομακρυνόμαστε από τα βασικά χαρακτηριστικά που συνθέτουν μια δημοκρατική κοινωνία.

Η πραγματικότητα ορίζει οτι κάθε ανθρώπινο δικαίωμα, θα πρέπει να σταματάει εκεί που αρχίζουν τα υπόλοιπα. Αυτό σημαίνει οτι το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης δεν εξουσιοδοτεί αυτόν που το έχει να ποδοπατήσει πάνω στα δικαιώματα των άλλων. Η προσοχή θα πρέπει να δίνεται από εμάς τους ίδιους όχι τόσο στο ίδιο το δικαίωμα, αλλά στο χειρισμό του και στο περιεχόμενό του που είναι οι λέξεις. Οι λέξεις μπορούν να υποκινήσουν την έχθρα, να εμπνεύσουν τη βία και να δημιουργήσουν το φόβο. Όσοι χρησιμοποιούν τις λέξεις κατ’αυτό τον τρόπο, εκμεταλλεύονται το σκοπό του δικαιώματος. Συνεπώς η μόνη περίπτωση που η ελευθερία της έκφρασης θα πρέπει να οριοθετηθεί είναι όταν από τις λέξεις προκύπτει σαφής και επικείμενος κίνδυνος βίας.

READ MORE - Ελευθερία λόγου: περιορισμένη ή μη?