Απλά ο καλύτερος!

READ MORE - Απλά ο καλύτερος!

Απο το κρύο στο ζεστό...

Με σκωτσέζικο ντους θα μπορούσε να παρομοιαστεί ο αγώνας του Ολυμπιακού, καθώς οι ερυθρόλευκοι με δυσκολία και στο τελευταίο πεντάλεπτο κατάφεραν να σπάσουν την αντίσταση του Αμαρουσίου και να πάρουν τη δεύτερη νίκη στο πρωτάθλημα με 86 – 77.

Με τον Σοφοκλή Σχορτσιανίτη στην αρχική πεντάδα του Ολυμπιακού και όλες τις επιθέσεις να καταλήγουν στα χέρια του και να μετουσιώνονται σε καλάθια, οι γηπεδούχοι κατάφεραν απο νωρίς να προηγηθούν με 10-4. Η διαφορά έφτασε και στο +10 μετά απο ένα σερί πόντων του Τζός Τσίλντρες, γεγονός που έδειχνε οτι ο αγώνας θα κυλούσε χαλάρά για τους ερυθρόλευκους.

Όμως οι φιλοξενούμενοι, παρα τις ελλείψεις και τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν, έδειξαν οτι κάθε άλλο παρα εύκολος αντίπαλος θα είναι για την ομάδα του Πειραιά. Με την είσοδο των Μαυροειδή και Μιλόσεβιτς στο παρκέ, η ομάδα του Μπαρτζώκα με προσπάθειες κοντά στο καλάθι κατάφερε να μειώσει τη διαφορά λίγο πριν απο τη λήξη του ημιχρόνου.

Στο τρίτο δεκάλεπτο το Μαρούσι συνέχισε να ανεβάζει το ρυθμό του και να μειώνει τη διαφορά στους 3 πόντους (40-37) όμως με ένα σερί 8-0 οι ερυθρόλευκοι απέκτησαν και πάλι διψήφιο προβάδισμα (48-37) απέναντι στην ομάδα των «βορείων προαστείων».

Η τελευταία περίοδος ήταν και η πιο συναρπαστική της αναμέτρησης με τους φιλοξενούμενους να κάνουν στο ξεκίνημα ένα σερί 8-0, μηδενίζοντας τη διαφορά και ξεκινόντας ουσιαστικά το παιχνίδι απο την αρχή (66-66). Ο Λίνας Κλέιζα όμως δήλωσε και πάλι παρών και με τη βοήθεια του Παναγιώτη Βασιλόπουλου διαμόρφωσαν το 76-68 τέσσερα λεπτά πριν απο το τέλος. Απο αυτό το σημείο και ύστερα οι παίκτες του Αμαρουσίου δεν είχαν τη δύναμη να γυρίσουν το παιχνίδι και το σκορ διαμορφώθηκε στο τελικό 86-77.

READ MORE - Απο το κρύο στο ζεστό...

Ανάλυση της ταινίας «American History X» στα πλαίσια του μαθήματος: Επιχειρησιακή Ηθική & Υπευθυνότητα

Περιγραφή ταινίας

 

Η ταινία «Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας» αφηγείται τη ζωή δύο αδερφών, του Ντέρεκ και του Ντάνιελ Βίνγιαρντ. Και οι δύο είναι λαμπροί και χαρισματικοί μαθητές, αλλά ο Ντέρεκ, μετά τη δολοφονία του πατέρα του απο έναν μαύρο έμπορο ναρκωτικών κατα τη διάρκεια διάρκεια κατάσβεσης σε δυτική συνοικία, προσχωρεί σε ένα νεο-ναζιστικό κίνημα. Το μίσος που τον έχει κυριεύσει τον οδηγεί στο να σκοτώσει δύο μαύρους, μέλη συμμορίας, που προσπαθούσαν να του κλέψουν το φορτηγάκι του και καταδικάζεται σε τρία χρόνια φυλάκισης για ανθρωποκτονία εν βρασμώ ψυχής. Η ιστορία προβάλλει πως ο Ντάνι επηρρεάζεται απο τις πράξεις και την ιδεολογία του μεγαλύτερου αδερφού του και πως ο Ντέρεκ, ριζικά αλλαγμένος απο τις εμπειρίες του στη φυλακή, προσπαθεί να αποτρέψει τον αδερφό του απο τα ίδια λάθη που έκανε αυτός στο παρελθόν.

Βασικοί χαρακτήρες

   
Ντέρεκ Βίνγιαρντ: Ο Ντέρεκ αποτελεί το μοντέλο ενός χαρισματικού και έξυπνου νέου, που όμως έχει διαλέξει ένα λάθος δρόμο. Οι επιρροές και οι καταστάσεις στη ζωή του είναι τα κύρια στοιχεία που φαίνεται να τον καθοδηγούν. Το μίσος του δημιουργήθηκε απο την τυφλή εμπιστοσύνη στον πατέρα του, φούντωσε απο το περιστατικό της δολοφονίας του πατέρα του και στη συνέχεια ξεριζώνεται όταν ο ίδος αντιλαμβάνεται οτι οι ιδεολογίες, τις οποίες  είχε μάθει να πιστεύει και να υπερασπίζεται με σθένος, δεν του προσφέρουν ουσιστικά τίποτα παρα μόνο προβλήματα. Στην περίπτωση του Ντέρεκ φαίνεται οτι ο λάθος δρόμος είναι ο μόνος δρόμος που τον οδηγεί τελικά στο να κάνει το σωστό. Το πρόβλημα όμως δεν σταματάει εδώ για εκείνον καθώς πρέπει να γίνει και ένα σωστό πρότυπο για τον αδερφό του ώστε να τον αποτρέψει απο τα δικά του λάθη.

  
Ντάνιελ Βίνγιαρντ: Ο Ντάνι είναι ένα παιδί το οποίο αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο σωστό και το λάθος. Βλέπει τον μεγαλύτερό του αδερφό να σκοτώνει δύο νέγρους, γεγονός που τον σημαδεύει στην μετέπειτα πορεία του. Γίνεται μέλος της συμμορίας στην οποία ο Derek ήταν πρωταγωνιστικό μέλος, κατά τη διάρκεια που εκείνος βρίσκεται στη φυλακή για τους φόνους που διέπραξε. Στην πραγματικότητα, τον διακατέχουν οι τύψεις γι’ αυτό που συνέβη στον αδερφό του, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «θα υπήρχε ζωή αν είχα καταθέσει τι έγινε εκείνο το βράδυ». Ουσιαστικά, δεν εντάσσεται στη συμμορία λόγω των πεποιθήσεών του, αλλά εξαιτίας του θυμού του για ότι συνέβη. 

Dr. Sweeney: Αν και ο ρατσισμός για τους μαύρους είναι διάχυτος ο ίδιος τυγχάνει αναγνώρισης από την τοπική κοινωνία αλλά και θαυμασμού από τα δύο αδέρφια, που τον θεωρούν χαρισματικό καθηγητή. Στο πραγματικό χρόνο της ταινίας κάνει δύο καίριες επεμβάσεις, που αλλάζουν την πλοκή της υπόθεσης. Η πρώτη είναι όταν ζητά από τον Danny να του παραδώσει μια εργασία για τα συμβάντα της ζωής του αδερφού του και τι έμαθε απ’ όλα αυτά, για το μάθημα «Μαθήματα Αμερικανής Ιστορίας». Ουσιαστικά, με την ανάθεση της εργασίας ξεκινά και η εξιστόρηση των γεγονότων. Η δεύτερη και κρισιμότερη επέμβαση τού είναι, όταν επισκέπτεται τον Derek στη φυλακή και του θέτει με μία ερώτηση τη προβληματική του ψυχισμού του. «Από αυτά που έκανες σε έχει κάνει κάτι καλύτερο άνθρωπο»; Μέσω αυτού του ερωτήματος ο Derek συνειδητοποιεί ότι οι πράξεις του οφειλόταν στο γεγονός ότι αισθανόταν μπερδεμένος και όχι στο μίσος αυτό καθ’ αυτό. 

Πολιτικό & ιδεολογικό υπόβαθρο

·  Η ταινία γυρίστηκε το 1998, αλλά χρονικά τοποθετείται στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

·  Η κουλτούρα της δεκαετίας του ’80 προσδιορίζεται απο σοσιαλιστικά κινήματα ενάντια στο ρατσισμό.

·  Παράλληλα παρατηρείται και έξαρση των ρατσιστικών κινημάτων όπως αυτό της Λευκής Δύναμης και των skinheads.

·  Οι υποστηρικτές αυτών των κινημάτων είναι πολύ φανατισμένοι και αρνούνται να δουν τα πράγματα πιο «ανοιχτά».

  ·  Στις γειτονιές αλλά και στα σχολεία δημιουργούνται συμμορίες λευκών που σκοπό έχουν να εξυγιάνουν τη χώρα τους. Γι’ αυτό το λόγο κάνουν επιδρομές σε καταστήματα, ιδιοκτήτες των οποίων είναι π.χ. μάυροι.

Μεταφορά στο σήμερα

·  Εν έτει 2009, το φαινόμενο του ρατσισμού μπορεί να μην εμφανίζεται τόσο ακραία όσο παρουσιάζεται στην ταινία αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι παύει να υπάρχει.

·  Το γεγονός οτι βρίσκουν υποστήριξη τα κόμματα που εκφράζουν ακραίες απόψεις σε θέματα όπως η μετανάστευση, σε όλη την Ευρώπη, αποτελεί σημάδι ύπαρξης του προβλήματος.

·  Ο υψηλός αριθμός μεταναστών που παρατηρείται, η οικονομική ανασφάλεια αλλά και πολλές φορές το άγνωστο, το διαφορετικό και το ακατανόητο είναι τα στοιχεία που αναζωπυρώνουν το αίσθημα του ρατσισμού.

  ·    Το πρόβλημα του ρατσισμού δεν συνδέεται πάντα με το χρονικό σημείο στο οποίο εκτυλίσσεται αλλά με τις συνθήκες που περιβάλλουν το κάθε άτομο. Αν, για παράδειγμα, ο ήρωας μεταφερόταν στο σήμερα με τις ίδιες επιρροές απο το κοινωνικό του περιβάλλον πιθανόν να είχε μια ανάλογη πορεία.

Video

Επιμέλεια: Δήμητρα Αδάμ, Λίνα Λιακοπούλου, Άννα Ράτη

READ MORE - Ανάλυση της ταινίας «American History X» στα πλαίσια του μαθήματος: Επιχειρησιακή Ηθική & Υπευθυνότητα

It's Friday, I'm in Love

Back to 90's

I don't care if Monday's blue
Tuesday's grey and Wednesday too
Thursday I don't care about you
It's Friday, I'm in love

Monday you can fall apart
Tuesday, Wednesday break my heart
Oh, Thursday doesn't even start
It's Friday I'm in love

Saturday, wait
And Sunday always comes too late
But Friday, never hesitate...

READ MORE - It's Friday, I'm in Love

Η μαγεία βρίσκεται στον τίτλο

Συχνά, αυτό που μας μαγεύει σε ένα τραγούδι είναι η απόλυτη αντιστοιχία των στίχων με τη μουσική.

Καμιά φορά όμως μια πρόταση, ένας τίτλος τραγουδιού ή ακόμα και ο τίτλος ενός δίσκου αρκεί για να ταυτιστείς απόλυτα και να θυμάσαι για πάντα το λόγο για τον οποίο αγόρασες ένα cd, πριν καλά καλά ακούσεις τα τραγούδια, ή λάτρεψες μια μπάντα.

Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο φτιάχτηκε και η παρακάτω top 5 λίστα με τίτλους δίσκων που έρχονται σε πλήρη εναρμόνιση με σκέψεις συναισθήματα και αλήθειες.

5. U2 - All that you can't leave behind

















4. Stereophonics - You gotta go there to come back

















3. Keane - Hopes and Fears


















2. Pink Floyd - Wish you were here
















1. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not

READ MORE - Η μαγεία βρίσκεται στον τίτλο

Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου αδερφή, Πόπη

Αναπολώ την χρυσή εποχή των 90’s και όσες φορές έχει τύχει να κάνω αναδρομή στο παρελθόν, είτε με φίλους είτε μόνη μου, πάντα μα πάντα θυμάμαι εμας. Τα καλοκαίρια σίγουρα αποτελούν το πιο ξεχωριστό και αστείο κομμάτι αυτής της διαδρομής αλλά υπάρχει και ένα «πριν», καθοτι δεν σεληνιαζόμασταν στα καλά καθούμενα μόνο κάθε καλοκαίρι. Είχαμε την τρέλα στο αίμα μας.

Πρέπει να ήμουν εγώ 5 χρονών και εσύ 8 όταν ανακαλύψαμε την μαγεία του video clip. Κομμάτι - σουξέ της εποχής «Γιατί τόση ερημιά / The dessert is in your heart» που ακούγαμε σε κασσέτα, στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου. Εσύ η Bonnie Tyler, εγώ η Σοφία Αρβανίτη και τουμπαλιν πολλές φορές. Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ είναι γιατί έπρεπε η Bonnie να τραγουδάει πάντα απο το πάτωμα του αυτοκινήτου... (!)

Μετά πάμε στο κεφάλαιο ντύσιμο. Εποχή του ’90 και το κολαν ήταν στη μόδα. Φυσικά και δεν θα έλειπε απο τη δική μας γκαρνταρόμπα. Αυτό που θυμάμαι πρώτο είναι το κολάν το ποδηλατικό, που το ύφασμα σου τράβαγε την τρίχα (γιατι ακόμα δεν είχαμε ξυριστεί) και σε έκανε να ξύνεσαι με μανία. Η ροζ γραμμή, δε, στο πλάι νομίζω ήταν το σήμα κατατεθέν. Και πάντα μα πάντα φοριόταν σε συνδυασμό με μπλουζάκι χελωνονιντζάκια.

Επίσης θυμάμαι κάτι καταπληκτικά σετάκια - ψαράδικο κολάν σε παπαγαλί συνήθως χρώματα με μπουστάκι που οταν σήκωνες τα χέρια ανέβαινε πανω απο το βυζί – που συνδυάζονταν τέλεια και με τα πλαστικά με τρύπες παπούτσια της θάλασσας.

Επόμενος σταθμός τα μπλουζάκια με τις στάμπες. Ξεκινούσες απο στάμπα μωράκι, κατα προτίμηση γυμνό, και πάντα μα πάντα 3 νούμερα μεγαλύτερο το μπλουζάκι απο αυτό που πραγματικά φορούσες (κι αυτό γιατί η έννοια κολλητό αναφερόταν μόνο στα κολάν). Μετά ανέβαινες επίπεδο και πήγαινες στο μπλουζάκι «Μανούσος Μανουσάκης», με την φάτσα του Γκλέτσου και της Παπαχαραλάμπους σε τρυφερό τετ α τετ και απο κάτω με μεγάλα γράμματα «Ψίθυροι Καρδιάς», το οποίο περεπιπτόντως μετά απο 3 πλυσίματα γινόταν «θυροι αρδιας». Τελευταίο στάδιο εξέλιξης ήταν η στάμπα Τιτανικός με όλες τις φάσεις της ταινίας τυπωμένες πάνω σου. Και το φίλμ ταινίας να τυλίγαμε την ίδια δουλειά θα έκανε!

Τα must της εποχής συνεχίζονται με την τρέεεεεελα που υπήρχε να κολλάμε αυτοκόλλητα σε αλμπουμ. Το τι τσίχλα με έιχες βάλει να μασήσω δεν λέγεται. Όχι τίποτα άλλο δεν ήταν ούτε εύγευστες ούτε ευκολομάσητες. Η μασέλα κοντευε να μας φύγει για να βρεις εσύ το τελευταίο χαρτάκι του Νικ... Απορώ γιατι έπρεπε να μασήσουμε τόσες τσίχλες και δεν βγάζαμε απλά μόνο το αυτοκόλλητο απο μέσα????

Μην σου θυμίσω δε το συνδυασμό της λέξης «βάσανο» με τον ανθό ενός περίεργου φυτού που είχαμε στο μπαλκόνι. «Ταρζαν φάει βάσανο» άκουγα και μέχρι μια ηλικία νόμιζα οτι τα βάσανα είναι φυτά που τρώγονται (... και μετά απορείς απο πού απέκτησα φαντασία και δημιούργησα τα λουμπούγελα!!!)

Να τονίσω επίσης και την λατρεία που είχαμε στην αυτοκαταστροφή. Εσύ απο τη μια να καταπίνεις τα πούλια του Score 4 γιατι είχες μπει στο ρόλο του να πίνεις τσάι κι εγώ απο την άλλη να ξύνω με ξύστρα το μικρό δαχτυλάκι του χεριού μου για να μεγαλώσει το νύχι ( πρακτικά μυαλά και οι δυο μας).

Και πάμε τώρα στην ενότητα «Καλοκαίρι», όπου σημαντικό ρόλο παίζει πάντα η γιαγιά.

Εκκλησία: Απαραίτητη διαδικασία και ιδιαίτερα σε μεγάλες γιορτές. Η βαρεμάρα δεδομένη, το ίδιο και η παρέα με άλλες 10 ηλικιωμένες καθώς δεν μπορούσαμε να βγούμε και στο προαύλιο να παιξουμε βρε αδερφέ! Κορυφαία στιγμή αυτής της υποενότητας το μεθύσι που είχαμε κάνει ανήμερα των Αγίων Αναργύρων´ κι αφού η εκκλησία είχε φιλοτιμηθεί να σερβίρει δωρεάν γεύμα και κρασί φιλοτιμηθήκαμε κι εμείς με τη σειρά μας να τα δοκιμάσουμε και ειδικά το δεύτερο (σε υπερβολικό βαθμό).

26 του μηνός: τι συνέβαινε τότε? Μα τα πάντα φυσικά! Σηκωνόμασταν χαράματα. Παίρναμε ταξί (πιο παλιά και ΚΤΕΛ όπου έκοβες εισιτήριο σε διάφορα χρώματα ανάλογα με την ηλικία). Πηγαίναμε στην τράπεζα. Πληρωνόταν η γιαγιά. Παίρναμε το ferry boat. Πηγαίναμε ερέτρια. Κατευθείαν για μπάνιο στο «Νησι των Ονείρων» και μετά σουβλάκια για μεσημεριανό. Γυρίζαμε. Κοιμόμασταν. Το βράδυ σουβλάκι και παγωτό μηχανής ανάμεικτο. (Τελικά τρώγαμε σαν βόδια καθε 26!)

Πατάτες τηγανητές: καθημερινό απογευματινό γεύμα. Αφού ο Καποδίστριας αν μας ήξερε θα μας έκανε πελάτες κατευθείαν (μην πιάσω καν το θέμα άμυλο, χολιστερίνες κλπ κλπ)

Τζοκερ: ευχάριστη ανάμνηση, ειδικά όταν μας έβαζε να συμπληρώνουμε εμείς τους αριθμούς. Βέβαια το σλόγκαν «Κι αν σου κάτσει» πολυ παραμύθι.

Κομμώτρια Σουλα (δεν θυμάμαι αν την έλεγαν έτσι): το μόνο που θυμάμαι είναι το εκπληκτικά αναμενόμενο κούρεμα που μας έκανε. Φιλαριστά μπορει να της ζητούσες να στα κοψει και κατέληγες με το ίσιο καρέ μεχρι τους ώμους...

Ρούχα: Φυσικά και δεν θα ξεχάσω τα υπέροχα σε σχεδιασμό και ύφασμα ρούχα που μας έφτιαχνε κάπου κάπου η γιαγιά. Σετ φούστα – μπλούζα. Το χρώμα, ακαθόριστο´ Ο σχεδιασμός σου έκοβε την ανάσα... κυριολεκτικά όμως. Η λαιμόκοψη απο το μπλουζάκι ήταν ίσα ίσα για να μπει το κεφάλι σου και να μην ξαναβγεί ποτέ απο εκει μέσα. Το καλύτερο όμως ήταν οτι είχαμε και ασορτί μαξιλαροθήκες (!) Τώρα που το σκέφτομαι θα μπορούσαμε να είχαμε δημιουργήσει και ρεύμα στο χώρο της μόδας του τύπου «Φόρα το σπίτι σου» ή κατι τέτοιο...

Θάλασσα: Το κεφάλαιο θάλασσα ίσως και να είναι το πιο βασανιστικό (για τότε) και το πιο ευχάριστο (για τώρα) κεφάλαιο της ζωής μας. Η διαδρομή απο το σπίτι για τη θάλασσα και απο τη θάλασσα για το σπίτι ήταν ένας συνεχής τσακωμός. Ο λόγος? Ποιος θα κρατάει την τσάντα της θαλάσσης. Όχι, όχι μην μπερδεύεσαι, δεν τσακωνόμασταν επειδή την θέλαμε τόσο πολύ. Το αντίθετο. Καμία δεν ήθελε την τσάντα (λες και θα μας χαλούσε το prestige) κι έτσι είχαμε αποφασίσει να την κρατάμε με βάρδιες. Ε ναι, ισότητα πάνω απ’όλα!

Θάλασσα Νο.2: Ναι, καλά το πήγαινε και το έλα, το ενδιάμεσο όμως το ξεχνάς? Αμ δε! Η ονειρική, εξωτική θάλασσα του Χαλκουτσίου που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα... απο τον Αμαζόνιο. Έμπαινε μέσα και τεράστια φυτά τυλίγονταν γύρω απο το κορμί σου. Έβγαινες και θύμιζες σούσι (πραγματικά τόσο φύκι μόνο εμεις και το σούσι πάνω μας, γι’ αυτό και η αντιπαραβολή).

Μαρία η Μαύρη: Τρελή παρέα στην παραλία. Ηλικία: γύρω στα 63 (τότε). Μαύρη λόγω χημικής επίδρασης μπύρας και ήλιου (μην με ρωτάς πως, δική της πατέντα). Την αναφέρω μόνο και μόνο επειδή έχω τις εξής απορίες: 1ον λες ακόμα να μαυρίζει, κι αν ναι, μεχρι που θα φτάσει (γιατι απ’ οτι θυμάμαι, πιο σκούρο χρώμα απο το χρώμα του κάρβουνου δεν υπάρχει, εκτος κι αν έχει αλλάξει το χρωματολόγιο)? 2ον εγώ λίγο χρώμα παίρνω το καλοκαίρι κι αμέσως Σεπτέμβρη μήνα ξεφλουδίζω, αυτή γιατί παρέμενε γκάγκανο όλο το χειμώνα?

Πλατεία: Παιχνίδι κάθε βράδυ. Παρέες διαφορετικές ενίοτε. Κι όταν λέω παρέες διαφορετικές εννοώ την κοινή μας φίλη Χριστίνα. Τόσες πολλές προσωπικότητες απο τότε που την γνωρίσαμε. Και όχι τυχαίες προσωπικότητες. Διασημότητες. Τη μια γνωρίζαμε τον Μαικλ Τζάκσον ή για την ακρίβεια τον άνθρωπο που είχε μάθει στον Τζακσον τις φιγούρες. Μετά απο ένα χρόνο (κι ένα σεισμό που ποτέ δεν καταλάβαμε) εμφανιζόταν μπροστά μας η ροζ πάουερ ρέιντζερ. Νομίζω σε αυτά τα 10 χρόνια περίπου είχαμε γνωρίσει και την Ζήνα αλλά και τον Σπάιντερμαν (βλέπε ξάδερφος Χριστίνας). Οτι θα ήταν ξαδέρφια ο Σπάιντερμαν με τη Ζήνα ούτε ο Σπίλμπεργκ στα πιο τρελά του όνειρα δεν το έχει δει.

...και είναι άλλα τόσα που θυμάμαι κι άλλα τόσα που ξεχνάω. Τα σημαντικότερα όμως που μας κάνουν να γελάμε ασταμάτητα είναι εδω μέσα. Enjoy!

READ MORE - Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου αδερφή, Πόπη