Ανάλυση της ταινίας «American History X» στα πλαίσια του μαθήματος: Επιχειρησιακή Ηθική & Υπευθυνότητα

Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2009


Περιγραφή ταινίας

 

Η ταινία «Μαθήματα Αμερικάνικης Ιστορίας» αφηγείται τη ζωή δύο αδερφών, του Ντέρεκ και του Ντάνιελ Βίνγιαρντ. Και οι δύο είναι λαμπροί και χαρισματικοί μαθητές, αλλά ο Ντέρεκ, μετά τη δολοφονία του πατέρα του απο έναν μαύρο έμπορο ναρκωτικών κατα τη διάρκεια διάρκεια κατάσβεσης σε δυτική συνοικία, προσχωρεί σε ένα νεο-ναζιστικό κίνημα. Το μίσος που τον έχει κυριεύσει τον οδηγεί στο να σκοτώσει δύο μαύρους, μέλη συμμορίας, που προσπαθούσαν να του κλέψουν το φορτηγάκι του και καταδικάζεται σε τρία χρόνια φυλάκισης για ανθρωποκτονία εν βρασμώ ψυχής. Η ιστορία προβάλλει πως ο Ντάνι επηρρεάζεται απο τις πράξεις και την ιδεολογία του μεγαλύτερου αδερφού του και πως ο Ντέρεκ, ριζικά αλλαγμένος απο τις εμπειρίες του στη φυλακή, προσπαθεί να αποτρέψει τον αδερφό του απο τα ίδια λάθη που έκανε αυτός στο παρελθόν.

Βασικοί χαρακτήρες

   
Ντέρεκ Βίνγιαρντ: Ο Ντέρεκ αποτελεί το μοντέλο ενός χαρισματικού και έξυπνου νέου, που όμως έχει διαλέξει ένα λάθος δρόμο. Οι επιρροές και οι καταστάσεις στη ζωή του είναι τα κύρια στοιχεία που φαίνεται να τον καθοδηγούν. Το μίσος του δημιουργήθηκε απο την τυφλή εμπιστοσύνη στον πατέρα του, φούντωσε απο το περιστατικό της δολοφονίας του πατέρα του και στη συνέχεια ξεριζώνεται όταν ο ίδος αντιλαμβάνεται οτι οι ιδεολογίες, τις οποίες  είχε μάθει να πιστεύει και να υπερασπίζεται με σθένος, δεν του προσφέρουν ουσιστικά τίποτα παρα μόνο προβλήματα. Στην περίπτωση του Ντέρεκ φαίνεται οτι ο λάθος δρόμος είναι ο μόνος δρόμος που τον οδηγεί τελικά στο να κάνει το σωστό. Το πρόβλημα όμως δεν σταματάει εδώ για εκείνον καθώς πρέπει να γίνει και ένα σωστό πρότυπο για τον αδερφό του ώστε να τον αποτρέψει απο τα δικά του λάθη.
  
Ντάνιελ Βίνγιαρντ: 
Ο Ντάνι είναι ένα παιδί το οποίο αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο σωστό και το λάθος. Βλέπει τον μεγαλύτερό του αδερφό να σκοτώνει δύο νέγρους, γεγονός που τον σημαδεύει στην μετέπειτα πορεία του. Γίνεται μέλος της συμμορίας στην οποία ο Derek ήταν πρωταγωνιστικό μέλος, κατά τη διάρκεια που εκείνος βρίσκεται στη φυλακή για τους φόνους που διέπραξε. Στην πραγματικότητα, τον διακατέχουν οι τύψεις γι’ αυτό που συνέβη στον αδερφό του, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «θα υπήρχε ζωή αν είχα καταθέσει τι έγινε εκείνο το βράδυ». Ουσιαστικά, δεν εντάσσεται στη συμμορία λόγω των πεποιθήσεών του, αλλά εξαιτίας του θυμού του για ότι συνέβη. 

Dr. Sweeney: Αν και ο ρατσισμός για τους μαύρους είναι διάχυτος ο ίδιος τυγχάνει αναγνώρισης από την τοπική κοινωνία αλλά και θαυμασμού από τα δύο αδέρφια, που τον θεωρούν χαρισματικό καθηγητή. Στο πραγματικό χρόνο της ταινίας κάνει δύο καίριες επεμβάσεις, που αλλάζουν την πλοκή της υπόθεσης. Η πρώτη είναι όταν ζητά από τον Danny να του παραδώσει μια εργασία για τα συμβάντα της ζωής του αδερφού του και τι έμαθε απ’ όλα αυτά, για το μάθημα «Μαθήματα Αμερικανής Ιστορίας». Ουσιαστικά, με την ανάθεση της εργασίας ξεκινά και η εξιστόρηση των γεγονότων. Η δεύτερη και κρισιμότερη επέμβαση τού είναι, όταν επισκέπτεται τον Derek στη φυλακή και του θέτει με μία ερώτηση τη προβληματική του ψυχισμού του. «Από αυτά που έκανες σε έχει κάνει κάτι καλύτερο άνθρωπο»; Μέσω αυτού του ερωτήματος ο Derek συνειδητοποιεί ότι οι πράξεις του οφειλόταν στο γεγονός ότι αισθανόταν μπερδεμένος και όχι στο μίσος αυτό καθ’ αυτό. 

Πολιτικό & ιδεολογικό υπόβαθρο

·  Η ταινία γυρίστηκε το 1998, αλλά χρονικά τοποθετείται στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
·  Η κουλτούρα της δεκαετίας του ’80 προσδιορίζεται απο σοσιαλιστικά κινήματα ενάντια στο ρατσισμό.
·  Παράλληλα παρατηρείται και έξαρση των ρατσιστικών κινημάτων όπως αυτό της Λευκής Δύναμης και των skinheads.
·  Οι υποστηρικτές αυτών των κινημάτων είναι πολύ φανατισμένοι και αρνούνται να δουν τα πράγματα πιο «ανοιχτά».
  ·  Στις γειτονιές αλλά και στα σχολεία δημιουργούνται συμμορίες λευκών που σκοπό έχουν να εξυγιάνουν τη χώρα τους. Γι’ αυτό το λόγο κάνουν επιδρομές σε καταστήματα, ιδιοκτήτες των οποίων είναι π.χ. μάυροι.

Μεταφορά στο σήμερα

·  Εν έτει 2009, το φαινόμενο του ρατσισμού μπορεί να μην εμφανίζεται τόσο ακραία όσο παρουσιάζεται στην ταινία αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι παύει να υπάρχει.
·  Το γεγονός οτι βρίσκουν υποστήριξη τα κόμματα που εκφράζουν ακραίες απόψεις σε θέματα όπως η μετανάστευση, σε όλη την Ευρώπη, αποτελεί σημάδι ύπαρξης του προβλήματος.
·  Ο υψηλός αριθμός μεταναστών που παρατηρείται, η οικονομική ανασφάλεια αλλά και πολλές φορές το άγνωστο, το διαφορετικό και το ακατανόητο είναι τα στοιχεία που αναζωπυρώνουν το αίσθημα του ρατσισμού.
  ·    Το πρόβλημα του ρατσισμού δεν συνδέεται πάντα με το χρονικό σημείο στο οποίο εκτυλίσσεται αλλά με τις συνθήκες που περιβάλλουν το κάθε άτομο. Αν, για παράδειγμα, ο ήρωας μεταφερόταν στο σήμερα με τις ίδιες επιρροές απο το κοινωνικό του περιβάλλον πιθανόν να είχε μια ανάλογη πορεία.

Video





Επιμέλεια: Δήμητρα Αδάμ, Λίνα Λιακοπούλου, Άννα Ράτη
READ MORE - Ανάλυση της ταινίας «American History X» στα πλαίσια του μαθήματος: Επιχειρησιακή Ηθική & Υπευθυνότητα

It's Friday, I'm in Love

Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009

Back to 90's



I don't care if Monday's blue
Tuesday's grey and Wednesday too
Thursday I don't care about you
It's Friday, I'm in love

Monday you can fall apart
Tuesday, Wednesday break my heart
Oh, Thursday doesn't even start
It's Friday I'm in love

Saturday, wait
And Sunday always comes too late
But Friday, never hesitate...

READ MORE - It's Friday, I'm in Love

Η μαγεία βρίσκεται στον τίτλο

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2009

Συχνά, αυτό που μας μαγεύει σε ένα τραγούδι είναι η απόλυτη αντιστοιχία των στίχων με τη μουσική.

Καμιά φορά όμως μια πρόταση, ένας τίτλος τραγουδιού ή ακόμα και ο τίτλος ενός δίσκου αρκεί για να ταυτιστείς απόλυτα και να θυμάσαι για πάντα το λόγο για τον οποίο αγόρασες ένα cd, πριν καλά καλά ακούσεις τα τραγούδια, ή λάτρεψες μια μπάντα.

Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο φτιάχτηκε και η παρακάτω top 5 λίστα με τίτλους δίσκων που έρχονται σε πλήρη εναρμόνιση με σκέψεις συναισθήματα και αλήθειες.

5. U2 - All that you can't leave behind

















4.
Stereophonics - You gotta go there to come back

















3.
Keane - Hopes and Fears


















2.
Pink Floyd - Wish you were here
















1.
Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not


READ MORE - Η μαγεία βρίσκεται στον τίτλο

Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου αδερφή, Πόπη

Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2009


Αναπολώ την χρυσή εποχή των 90’s και όσες φορές έχει τύχει να κάνω αναδρομή στο παρελθόν, είτε με φίλους είτε μόνη μου, πάντα μα πάντα θυμάμαι εμας. Τα καλοκαίρια σίγουρα αποτελούν το πιο ξεχωριστό και αστείο κομμάτι αυτής της διαδρομής αλλά υπάρχει και ένα «πριν», καθοτι δεν σεληνιαζόμασταν στα καλά καθούμενα μόνο κάθε καλοκαίρι. Είχαμε την τρέλα στο αίμα μας.

Πρέπει να ήμουν εγώ 5 χρονών και εσύ 8 όταν ανακαλύψαμε την μαγεία του video clip. Κομμάτι - σουξέ της εποχής «Γιατί τόση ερημιά / The dessert is in your heart» που ακούγαμε σε κασσέτα, στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου. Εσύ η Bonnie Tyler, εγώ η Σοφία Αρβανίτη και τουμπαλιν πολλές φορές. Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ είναι γιατί έπρεπε η Bonnie να τραγουδάει πάντα απο το πάτωμα του αυτοκινήτου... (!)

Μετά πάμε στο κεφάλαιο ντύσιμο. Εποχή του ’90 και το κολαν ήταν στη μόδα. Φυσικά και δεν θα έλειπε απο τη δική μας γκαρνταρόμπα. Αυτό που θυμάμαι πρώτο είναι το κολάν το ποδηλατικό, που το ύφασμα σου τράβαγε την τρίχα (γιατι ακόμα δεν είχαμε ξυριστεί) και σε έκανε να ξύνεσαι με μανία. Η ροζ γραμμή, δε, στο πλάι νομίζω ήταν το σήμα κατατεθέν. Και πάντα μα πάντα φοριόταν σε συνδυασμό με μπλουζάκι χελωνονιντζάκια.

Επίσης θυμάμαι κάτι καταπληκτικά σετάκια - ψαράδικο κολάν σε παπαγαλί συνήθως χρώματα με μπουστάκι που οταν σήκωνες τα χέρια ανέβαινε πανω απο το βυζί – που συνδυάζονταν τέλεια και με τα πλαστικά με τρύπες παπούτσια της θάλασσας.

Επόμενος σταθμός τα μπλουζάκια με τις στάμπες. Ξεκινούσες απο στάμπα μωράκι, κατα προτίμηση γυμνό, και πάντα μα πάντα 3 νούμερα μεγαλύτερο το μπλουζάκι απο αυτό που πραγματικά φορούσες (κι αυτό γιατί η έννοια κολλητό αναφερόταν μόνο στα κολάν). Μετά ανέβαινες επίπεδο και πήγαινες στο μπλουζάκι «Μανούσος Μανουσάκης», με την φάτσα του Γκλέτσου και της Παπαχαραλάμπους σε τρυφερό τετ α τετ και απο κάτω με μεγάλα γράμματα «Ψίθυροι Καρδιάς», το οποίο περεπιπτόντως μετά απο 3 πλυσίματα γινόταν «θυροι αρδιας». Τελευταίο στάδιο εξέλιξης ήταν η στάμπα Τιτανικός με όλες τις φάσεις της ταινίας τυπωμένες πάνω σου. Και το φίλμ ταινίας να τυλίγαμε την ίδια δουλειά θα έκανε!

Τα must της εποχής συνεχίζονται με την τρέεεεεελα που υπήρχε να κολλάμε αυτοκόλλητα σε αλμπουμ. Το τι τσίχλα με έιχες βάλει να μασήσω δεν λέγεται. Όχι τίποτα άλλο δεν ήταν ούτε εύγευστες ούτε ευκολομάσητες. Η μασέλα κοντευε να μας φύγει για να βρεις εσύ το τελευταίο χαρτάκι του Νικ... Απορώ γιατι έπρεπε να μασήσουμε τόσες τσίχλες και δεν βγάζαμε απλά μόνο το αυτοκόλλητο απο μέσα????

Μην σου θυμίσω δε το συνδυασμό της λέξης «βάσανο» με τον ανθό ενός περίεργου φυτού που είχαμε στο μπαλκόνι. «Ταρζαν φάει βάσανο» άκουγα και μέχρι μια ηλικία νόμιζα οτι τα βάσανα είναι φυτά που τρώγονται (... και μετά απορείς απο πού απέκτησα φαντασία και δημιούργησα τα λουμπούγελα!!!)

Να τονίσω επίσης και την λατρεία που είχαμε στην αυτοκαταστροφή. Εσύ απο τη μια να καταπίνεις τα πούλια του Score 4 γιατι είχες μπει στο ρόλο του να πίνεις τσάι κι εγώ απο την άλλη να ξύνω με ξύστρα το μικρό δαχτυλάκι του χεριού μου για να μεγαλώσει το νύχι ( πρακτικά μυαλά και οι δυο μας).

Και πάμε τώρα στην ενότητα «Καλοκαίρι», όπου σημαντικό ρόλο παίζει πάντα η γιαγιά.

Εκκλησία: Απαραίτητη διαδικασία και ιδιαίτερα σε μεγάλες γιορτές. Η βαρεμάρα δεδομένη, το ίδιο και η παρέα με άλλες 10 ηλικιωμένες καθώς δεν μπορούσαμε να βγούμε και στο προαύλιο να παιξουμε βρε αδερφέ! Κορυφαία στιγμή αυτής της υποενότητας το μεθύσι που είχαμε κάνει ανήμερα των Αγίων Αναργύρων´ κι αφού η εκκλησία είχε φιλοτιμηθεί να σερβίρει δωρεάν γεύμα και κρασί φιλοτιμηθήκαμε κι εμείς με τη σειρά μας να τα δοκιμάσουμε και ειδικά το δεύτερο (σε υπερβολικό βαθμό).

26 του μηνός: τι συνέβαινε τότε? Μα τα πάντα φυσικά! Σηκωνόμασταν χαράματα. Παίρναμε ταξί (πιο παλιά και ΚΤΕΛ όπου έκοβες εισιτήριο σε διάφορα χρώματα ανάλογα με την ηλικία). Πηγαίναμε στην τράπεζα. Πληρωνόταν η γιαγιά. Παίρναμε το ferry boat. Πηγαίναμε ερέτρια. Κατευθείαν για μπάνιο στο «Νησι των Ονείρων» και μετά σουβλάκια για μεσημεριανό. Γυρίζαμε. Κοιμόμασταν. Το βράδυ σουβλάκι και παγωτό μηχανής ανάμεικτο. (Τελικά τρώγαμε σαν βόδια καθε 26!)

Πατάτες τηγανητές: καθημερινό απογευματινό γεύμα. Αφού ο Καποδίστριας αν μας ήξερε θα μας έκανε πελάτες κατευθείαν (μην πιάσω καν το θέμα άμυλο, χολιστερίνες κλπ κλπ)

Τζοκερ: ευχάριστη ανάμνηση, ειδικά όταν μας έβαζε να συμπληρώνουμε εμείς τους αριθμούς. Βέβαια το σλόγκαν «Κι αν σου κάτσει» πολυ παραμύθι.

Κομμώτρια Σουλα (δεν θυμάμαι αν την έλεγαν έτσι): το μόνο που θυμάμαι είναι το εκπληκτικά αναμενόμενο κούρεμα που μας έκανε. Φιλαριστά μπορει να της ζητούσες να στα κοψει και κατέληγες με το ίσιο καρέ μεχρι τους ώμους...

Ρούχα: Φυσικά και δεν θα ξεχάσω τα υπέροχα σε σχεδιασμό και ύφασμα ρούχα που μας έφτιαχνε κάπου κάπου η γιαγιά. Σετ φούστα – μπλούζα. Το χρώμα, ακαθόριστο´ Ο σχεδιασμός σου έκοβε την ανάσα... κυριολεκτικά όμως. Η λαιμόκοψη απο το μπλουζάκι ήταν ίσα ίσα για να μπει το κεφάλι σου και να μην ξαναβγεί ποτέ απο εκει μέσα. Το καλύτερο όμως ήταν οτι είχαμε και ασορτί μαξιλαροθήκες (!) Τώρα που το σκέφτομαι θα μπορούσαμε να είχαμε δημιουργήσει και ρεύμα στο χώρο της μόδας του τύπου «Φόρα το σπίτι σου» ή κατι τέτοιο...

Θάλασσα: Το κεφάλαιο θάλασσα ίσως και να είναι το πιο βασανιστικό (για τότε) και το πιο ευχάριστο (για τώρα) κεφάλαιο της ζωής μας. Η διαδρομή απο το σπίτι για τη θάλασσα και απο τη θάλασσα για το σπίτι ήταν ένας συνεχής τσακωμός. Ο λόγος? Ποιος θα κρατάει την τσάντα της θαλάσσης. Όχι, όχι μην μπερδεύεσαι, δεν τσακωνόμασταν επειδή την θέλαμε τόσο πολύ. Το αντίθετο. Καμία δεν ήθελε την τσάντα (λες και θα μας χαλούσε το prestige) κι έτσι είχαμε αποφασίσει να την κρατάμε με βάρδιες. Ε ναι, ισότητα πάνω απ’όλα!

Θάλασσα Νο.2: Ναι, καλά το πήγαινε και το έλα, το ενδιάμεσο όμως το ξεχνάς? Αμ δε! Η ονειρική, εξωτική θάλασσα του Χαλκουτσίου που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα... απο τον Αμαζόνιο. Έμπαινε μέσα και τεράστια φυτά τυλίγονταν γύρω απο το κορμί σου. Έβγαινες και θύμιζες σούσι (πραγματικά τόσο φύκι μόνο εμεις και το σούσι πάνω μας, γι’ αυτό και η αντιπαραβολή).

Μαρία η Μαύρη: Τρελή παρέα στην παραλία. Ηλικία: γύρω στα 63 (τότε). Μαύρη λόγω χημικής επίδρασης μπύρας και ήλιου (μην με ρωτάς πως, δική της πατέντα). Την αναφέρω μόνο και μόνο επειδή έχω τις εξής απορίες: 1ον λες ακόμα να μαυρίζει, κι αν ναι, μεχρι που θα φτάσει (γιατι απ’ οτι θυμάμαι, πιο σκούρο χρώμα απο το χρώμα του κάρβουνου δεν υπάρχει, εκτος κι αν έχει αλλάξει το χρωματολόγιο)? 2ον εγώ λίγο χρώμα παίρνω το καλοκαίρι κι αμέσως Σεπτέμβρη μήνα ξεφλουδίζω, αυτή γιατί παρέμενε γκάγκανο όλο το χειμώνα?

Πλατεία: Παιχνίδι κάθε βράδυ. Παρέες διαφορετικές ενίοτε. Κι όταν λέω παρέες διαφορετικές εννοώ την κοινή μας φίλη Χριστίνα. Τόσες πολλές προσωπικότητες απο τότε που την γνωρίσαμε. Και όχι τυχαίες προσωπικότητες. Διασημότητες. Τη μια γνωρίζαμε τον Μαικλ Τζάκσον ή για την ακρίβεια τον άνθρωπο που είχε μάθει στον Τζακσον τις φιγούρες. Μετά απο ένα χρόνο (κι ένα σεισμό που ποτέ δεν καταλάβαμε) εμφανιζόταν μπροστά μας η ροζ πάουερ ρέιντζερ. Νομίζω σε αυτά τα 10 χρόνια περίπου είχαμε γνωρίσει και την Ζήνα αλλά και τον Σπάιντερμαν (βλέπε ξάδερφος Χριστίνας). Οτι θα ήταν ξαδέρφια ο Σπάιντερμαν με τη Ζήνα ούτε ο Σπίλμπεργκ στα πιο τρελά του όνειρα δεν το έχει δει.

...και είναι άλλα τόσα που θυμάμαι κι άλλα τόσα που ξεχνάω. Τα σημαντικότερα όμως που μας κάνουν να γελάμε ασταμάτητα είναι εδω μέσα. Enjoy!
READ MORE - Αφιερωμένο στην αγαπημένη μου αδερφή, Πόπη

Τηλεόραση και Αθλητισμός- Μια σχέση στοργής ή μια σχέση μοιραία για τα επόμενα χρόνια;»

Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009

[«Κεντρικό πρόσωπο» της τηλεόρασης ο αθλητισμός]

Όταν αθλητικά γεγόνότα, όπως ο τελικός του 
Champions League ή οι Ολυμπιακοί Αγώνες, λαμβάνουν χώρα, άνθρωποι απο διάφορα σημεία του πλανήτη στρέφουν το βλέμμα τους στους τηλεοπτικούς δέκτες. Αυτές τις στιγμές η προσοχή μετατοπίζεται απο τις καθημερινές δραστηριότητες της ζωής μας σε κάτι που φαντάζει συναρπαστικό και εντυπωσιακό.

Απο την πρώτη στιγμή που ο αθλητισμός μεταδόθηκε τηλεοπτικά, η ιδέα που πήγαζε απο το εγχείρημα ήταν να αντιπροσωπευθεί το γεγονός όσο πιο πιστά ή όσο πιο ρεαλιστικά γινόταν. Η ιδέα, με λίγα λόγια, ήταν να δοθεί στον θεατή μια εμπειρία που θα είχε κοινά γνωρίσματα με την πραγματική εμπειρία του γεγονότος.

Παρ’ όλα αυτά στη σημερινή εποχή και μέσω των μίντια, οι τηλεθεατές απολαμβάνουν κάτι περισσότερο απο αυτό που ο αθλητισμός, καθαυτός, μπορεί να προσφέρει κι αυτό γιατί η διαδικασία της εμπορευματοποίησης που καθοδηγεί τη σύγχρονη τηλεόραση έχει οδηγήσει τα αθλητικά γεγονότα να βασίζονται σε μια τηλεοπτική λογική παρά σε μια αθλητική λογική.


[«Σήμερα, ίσως, ο αθλητισμός χρειάζεται την τηλεόραση για να επιζήσει, παρόλο που ίσχυε ακριβώς το αντίθετο όταν όλα ξεκίνησαν» - Harry Coyle, διευθυντής αθλητικού προγράμματος, NBC]

Τα τηλεοπτικά μέσα και ο αθλητισμός έχουν συσχετισθεί απο την εμφάνιση των σύγχρονων μέσων. Το παράδειγμα του θεσμού του Champions League δείχνει πόσο έντονη έχει γίνει αυτή η αλληλεπίδραση. Ο ευρωπαϊκός αυτός θεσμός δεν μπορεί πλέον να επιβιώσει χωρις την τηλεόραση και απο την άλλη πλευρά, τα δικτυα παγκοσμίως πληρώνουν υπέρογκα ποσά ώστε να αποκτήσουν τα δικαιώματα μεγάλων αθλητικών εκδηλώσεων με αποτέλεσμα να αυξήσουν τον βαθμό τηλεθέασης, τους θεατές τους και συνεπώς τα κέρδη τους μέσω των διαφημίσεων.

Το παράδειγμα της Αμερικής
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η τηλεόραση πάντα υπήρχε μέσα σε ένα σύστημα αγοράς, το οποίο επικεντρώνεται στην αξία της ψυχαγωγίας. Έτσι τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα έπρεπε να ανταγωνιστούν και αθλητικά κανάλια της καλωδιακής τηλεόρασης. Το 1979, το ESPN άρχισε να μεταδίδει αθλητικά γεγονότα δευτερευούσης σημασίας και χαμηλού κόστους σε μικρό αριθμό συνδρομητών. Σήμερα όμως, ανήκει στον όμιλο Walt Disney και αποτελεί ένα απο τα μεγαλύτερα καλωδιακά τηλεοπτικά δίκτυα στη χώρα με 76 εκατομμύρια τηλεθεατές. [1]

Τα οικονομικά στοιχεία των τηλεοπτικών αθλητικών θεαμάτων άρχισαν να ξετυλίγονται απο νωρις. Το 1970, τα τηλεοπτικά δίκτυα πλήρωσαν 50 εκατομμύρια δολάρια για να μεταδώσουν το εθνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (
NFL) και 2 εκατομμύρια δολάρια για την μετάδοση του ΝΒΑ. Το 1985 αυτοί οι αριθμοί ανήλθαν στα 450 και 45 εκατομμύρια δολάρια αντίστοιχα. Αυτές οι μεγάλες αυξήσεις ήρθαν με την ανάπτυξη του δημόσιου ενδιαφέροντος για τα επαγγελματικά αθλήματα. Αλλά εξίσου σημαντικός ρόλο έπαιξε το γεγονός οτι τα τηλεοπτικά δίκτυα είδαν την αναμετάδοση των αθλητικών γεγονότων ως σφραγίδα θεσμικής υπεροχής στον χώρο του θεάματος.[2]

Μέσω, λοιπόν, αυτού του συστήματος της εμπορευματοποίησης του αθλητισμού τα μεγάλα δίκτυα για να επιβιώσουν πολλές φορές δεν μένουν μόνο στις αναμεταδόσεις αλλά συνδέονται άρρηκτα με τα αθλητικά γεγονότα μέσω της αγοράς αθλητικών οργανισμών. Τρανά παραδείγματα o όμιλος Walt Disney που αγόρασε την ομάδα μπέιζμπολ California Angels και η γειτονική Milan που ανήκει στον πρωθυπουργό Μπερλουσκόνι μαζί με ενα μεγάλο αριθμό τοπικών τηλεοπτικών δικτύων.

Με αυτό τον τρόπο τα δίκτυα αποκτούν τον έλεγχο σε όλους τους τομείς του συστήματος στο οποίο ανήκουν με αποτέλεσμα ο αθλητισμός και τα τηλεοπτικά μέσα να κινούνται το ένα κοντά στο άλλο και να λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία με μοιραία και κοινή πορεία στο πέρασμα των χρόνων. Μια επιτυχημένη συνταγή με την οποία θα συνεχίσουν να πορεύονται και οι δυο πλευρές καθώς το στοιχείο της κάθετης ιδιοκτησίας [3] είναι χαρακτηριστικό της μετα-βιομηχανικής εποχής που διανύουμε. 


[1] Freeman, Michael (2000) ESPN. The Uncensored History. Lanham: Taylor Trade Publishing.
[2] Stanley J. Baran - Sports and Television (Chapter 6. Media) - The Business of Sports, Scott Rosner, CCNS, CCNS, Kenneth L. Shropshire, University of Pennsylvania - The Wharton School, Pennsylvania
[3] Στη μικροοικονομία, ο όρος κάθετη ιδιοκτησία περιγράφει ένα τύπο διοικητικού ελέγχου. Οι κάθετα ενσωματωμένες επιχειρήσεις είναι ενωμένες μέσω μιας ιεραρχίας με έναν κοινό ιδιοκτήτη.
READ MORE - Τηλεόραση και Αθλητισμός- Μια σχέση στοργής ή μια σχέση μοιραία για τα επόμενα χρόνια;»

Ο θάνατος σου, η ζωή μου...

Τετάρτη 1 Απριλίου 2009

Ήταν εμφανές οτι απο την πρώτη κιόλας μέρα που προστέθηκε η έννοια του ριάλιτι σόου (δηλαδή, ενός θεάματος που βασίζεται στην πραγματικότητα) στην ορολογία της τηλεόρασης, η τηλεόραση θα στήριζε το μεγαλύτερο μέρος της βιωσιμότητάς της πάνω σε αυτό.

Ο «Μεγάλος Αδερφός» ήταν η αρχή μιας περίεργης ομολογουμένως συνήθειας, των τηλεθεατών να παρακολουθούν και της τηλεόρασης να προβάλλει καθημερινούς «ήρωες» κλεισμένους σε χώρους που παρακολουθούνται απο κάμερες.

Σήμερα όλή αυτή η κατάσταση έχει προχωρήσει ένα βήμα παρακάτω, με την νικήτρια του βρετανικού 
Big Brother, Τζέιντ Γκούντι να πουλάει τον επικείμενο θάνατό της στα μέσα και αυτά με τη σειρά τους να το εκμεταλλεύονται στο έπακρο.
[«Έζησα μπροστά στις κάμερες, ίσως να πεθάνω και μπροστά σε αυτές»]

Ας δούμε όμως την ιστορία απο την αρχή:

H 27χρονη Τζέιντ Γκούντι, που είχε κερδίσει στο αγγλικό big brother, έλαβε μέρος και στο αντίστοιχο Ινδικό παιχνίδι το 2008. Κάποια στιγμή την πήρε τηλέφωνο ο γιατρός της και της ανακοίνωσε ότι έχει καρκίνο και, αργότερα, μέσα στο παιχνίδι(!), δέχτηκε, με την παρότρυνση των παραγωγών και των μάνατζέρ της, να προβληθεί ζωντανά λεπτομερής ενημέρωση που θα της έκανε ο γιατρός της, τηλεφωνικά από την Αγγλία, για την κατάσταση της υγείας της και την προτεινόμενη από αυτόν θεραπευτική αγωγή. 

 Πράγματι, λοιπόν η Τζέιντ και μαζί της εκατομμύρια αιμοδιψείς τηλεθεατές άκουσαν τον γιατρό της να της λέει ότι έχει καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, ότι πρέπει να αρχίσει αμέσως θεραπεία (την οποία και περιέγραψε) και ότι δυστυχώς η πρόβλεψη δεν είναι καλή. «Θα επιζήσω;», τον ρώτησε σοκαρισμένη η κοπέλα. «Φοβάμαι πως όχι», απάντησε εκείνος. Την επόμενη, κιόλας, μέρα επέστρεψε στην Αγγλία, όπου βεβαίως και πάλι τα «λαϊκά» μίντια, με τη σύμπραξη των παρατρεχάμενών της, την περιέβαλαν ως «ηρωίδα» και δεν την άφησαν σε ησυχία.

Απο τότε η Τζέιντι Γκούντι αποφάσισε να πεθάνει όπως έμαθε και να ζεί: μέσω της δημοσιότητας. Χάνει τα μαλλιά της, κλαίει, πονάει, φωτογραφίζεται με τα παιδιά της, παντρεύεται σε ζωντανή σύνδεση με χορηγούς πολυεθνικές εταιρείες. Δημοσιοποιεί τις μεταστάσεις της αρρώστιας, κλείνει το ένα οικονομικό συμβόλαιο μετά το άλλο και εμπορεύεται τον επικείμενο θάνατό της με τα μίντια.

Η ίδια σε μια συνέντευξή της στην εφημερίδα 
Sun, το Φεβρουάριο του 2009 δήλωσε οτι «Έχω ζήσει ολόκληρη την ενήλικη ζωή μου μιλώντας για την ίδια τη ζωή μου. Η μόνη διαφορά είναι ότι μιλώ για το θάνατό μου τώρα. Έζησα μπροστά στις κάμερες, ίσως να πεθάνω και μπροστά σε αυτές. Και ξέρω ότι μερικοί άνθρωποι απεχθάνονται αυτό που κάνω αλλά σε αυτό το σημείο πραγματικά δεν με νοιάζει τι σκέφτονται όλοι οι άλλοι. Τώρα κάνω αυτό που θέλω εγώ».

Η κοινή γνώμη της Βρετανίας ενοχλήθηκε απο την απόφαση της 27χρονης να μετατρέψει σε ριάλιτι και τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της. Πολλοί ήταν εκείνοι που την κατηγόρησαν οτι εκμεταλλεύεται την ασθένειά της για να αποκτήσει περισσότερα χρήματα.

Ο Μαξ Κλίφορντ, εκπρόσωπος της τηλεοπτικής σταρ, υπερασπίστηκε την απόφασή της. «Κάνει τη ζωή της ριάλιτι για τρεις λόγους: πρώτον επειδή θέλει να αφήσει χρήματα στα παιδιά της, δεύτερον για να έχει κάτι να ασχοληθεί και να μη σκέπτεται την ασθένεια και τρίτον επειδή από τον περασμένο Αύγουστο που ανακοίνωσε το πρόβλημά της, ο αριθμός των γυναικών που υποβλήθηκαν σε τεστ Pap στη Βρετανία έχει αυξηθεί κατά 20%».

Σε ερώτηση της δημοσιογράφου, άν ακόμα την ακολουθούν οι κάμερες και αν καταγράφουν ακόμα όσα της συμβαίνουν η ίδια απάντησε οτι «Δεν μπορώ να τους έχω εδώ προς το παρόν επειδή δεν θέλω οι άνθρωποι να με βλέπουν σε αυτή την κατάσταση που είμαι τώρα και επιπλέον δεν έχω τη δύναμη για να μιλήσω σε κανέναν».

Τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης όμως δεν σταματάνε πλεόν πουθενά καθώς αυτή η τραγική ιστορία τους έχει βοηθήσει με τα νούμερα τηλεθέασης και αναγνωσιμότητας.

Μάλιστα το περιοδικό ΟΚ που έχει και την αποκλειστικότητα οσο αφορά τον επικείμενο θάνατο της 27χρονης, δημοσίευσε μέσα στο Μάρτιο ένα ολόκληρο τεύχος αφιερωμένο στη μνήμη της Jade Goody χωρίς...να έχει πεθάνει ακόμα! Κάποιοι άλλοι εμπλούτισαν αυτή την ιστορία με μια νέα (!) ιδέα. Το να στοιχηματίσουν για την μέρα θανάτου της κοπέλας με έπαθλο ένα 
iphone.

Όλα τα παραπάνω λοιπόν είναι το αποτέλεσμα (σε υπερβολικό βαθμό) τριών πραγμάτων: της απληστίας των ανθρώπων που είναι ικανοί να πουλήσουν την προσωπική τους ζωή για λίγα χρήματα ή για λίγα λεπτά δημοσιότητας, της υπερ-προσπάθειας των μέσων να επιβιώσουν με κάθε δυνατό τρόπο και της περιέργειας των τηλεθεατών να δουν κάθε φορά κάτι καινούργιο που θα φέρει η τηλεόραση μέσα στα σπίτια τους, ακόμα κι αν αυτός είναι ο θάνατος ενός συνανθρώπου, απλά με το πάτημα ενός κουμπιού. Σε αυτά τα τρία στοιχεία βασίζεται και ολόκληρη η λογική των ριάλιτι.

Άραγε η εξέλιξη αυτών των ρεάλιτι σόου να είναι το σενάριο που αντικρύσαμε για πρώτη φορά το 1998 στην ταινία «
The Truman Show», όπου ο κόσμος παρακολουθούσε την γέννηση, την πορεία της ζωής και τον επικείμενο θάνατο ενός ανθρώπου 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, μέσα σε ένα τεχνητό κόσμο φτιαγμένο απο κομπάρσους και καταναλωτικά προϊόντα?

Τότε αυτά τα σόου θα υποστηρίζουν με καμάρι τον τίτλο του ριάλιτι – του πραγματικού.
READ MORE - Ο θάνατος σου, η ζωή μου...