Το σαββατοκύριακο (5/6-11-2011) που μας πέρασε, με τη βοήθεια των καναλιών, είδαμε τι πραγματικά σημαίνει «θέατρο του παραλόγου». Ένας πρωθυπουργός, από το πουθενά, ανακοινώνει δημοψήφισμα, με δική του πρωτοβουλία (;) και σείεται η Ευρώπη. Χρονικά, ακολουθεί το ραντεβού στις Κάννες, η επίπληξη των Ευρωπαίων εταίρων μας για όσα ανακοινώνονται χωρίς την έγκρισή τους, η επιστροφή του πρωθυπουργού στην Ελλάδα, οι πιέσεις προς την αντιπολίτευση (Ν.Δ.) για «κυβέρνηση σωτηρίας», το δημοψήφισμα που δεν έγινε (ούτε πρόκειται) ποτέ, το ναι/όχι του Σαμαρά και τελικώς, οι συζητήσεις υπό το άγρυπνο (!) βλέμμα του Προέδρου της Δημοκρατίας για τα πρόσωπα μιας γιαλαντζί κυβέρνησης, που όμως θα έχει τη δυνατότητα να υπογράφει νέα μέτρα και νέες συμβάσεις, έως ότου φτάσουμε στις εκλογές του Φεβρουαρίου.
Το συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω ένα: Καλύτερα δεν μπορούσαν να ευνοηθούν οι δανειστές! Τα πράγματα οδηγήθηκαν ακριβώς εκεί που επιθυμούσαν οι ίδιοι. Από τον Ιούλιο, επέμεναν να τονίζουν την ανάγκη για αλληλεγγύη και ψήφο εμπιστοσύνης από την αντιπολίτευση. Το χρέος, βλέπετε, θεωρείται απεχθές και το μνημόνιο, οι συμβάσεις και όσα έχουν υπογράψει, αντισυνταγματικά. Έτσι, φτάσαμε στο σημείο της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, όπου θα εξασφαλιστούν οι 180+ ψήφοι του «υπερ-κειμένου» που θα έρθει στη Βουλή και θα νομιμοποιεί όλα τα προηγούμενα.
Από εκεί και πέρα, δεν γνωρίζω αν οποιαδήποτε κυβέρνηση ακολουθήσει μετά τις εκλογές θα έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει τη συνταγματικότητα των συμβάσεων (αν και με αυτά που διαβάζουμε στο Κουτί της Πανδώρας
http://www.koutipandoras.gr/?p=11347 πολύ αμφιβάλλω). Αυτός είναι και ο λόγος της διήμερης αναταραχής που επικράτησε στο άκουσμα του δημοψηφίσματος και των πιθανών εκλογών πριν τις... τελευταίες υπογραφές.
Το ΠΑΣΟΚ θεωρείται ήδη «καμένο χαρτί». Ο Τιτανικός του βυθίζεται και το θέμα είναι ποιους παίρνει μαζί. Οι επιλογές του κ. Σαμαρά, δύο. Είτε θα τους ακολουθήσει στον πάτο, βάζοντας την υπογραφή του στη συνεργασία και σε όσα ακολουθήσουν, είτε θα διαφωνήσει, θα κάνει ένα βήμα πίσω για να διαφυλάξει την κυριαρχία του κόμματος του στις επερχόμενες εκλογές (που τόσο λαχταρά!).
Αυτά τα λίγα, για όσους συνεχίζουν να μιλούν για φώτα και τούνελ…
(Υ.Γ. Το μεγαλύτερο ερώτημα μου είναι το εξής: Αξίζει να παλεύουν οι μισές χώρες για τη διάσωση του ευρώ, ενώ οι άλλες (ισχυρές) μισές σχεδιάζουν μέχρι και
Plan B για ενδεχόμενη διάλυση της Ευρωζώνης;;;)
